November 03, 2019

[නවාතැන්පොළේ කතා / Home away from home - 03] මාස්ක් සහ ජංගි කතා

මෙහේ ඉතින් සීත කාලෙට, අපි දවල් දවසේ රැකියාවන් වලට එහෙම එලියට යනකොට ගොඩක් ඇඳුම්, කෝට්, ජැකට්, එක උඩ එක ඇඳගෙන, බූට්ස්, මේස්, ග්ලවුස්, තොප්පි දාගෙන, මුළු ඇඟම වැහෙන විදියට නේ යන්නෙ. ඉතින් ස්වාභාවිකවම, හවසට ගෙදර එනකොට, බොහෝ විට හැමෝම එන්නේ අර ඇඳුම් ටික ගලවන්න බලාගෙන. ඒ වගේම රෑ නිදියනකොට මහ ගොඩක් ඇඳුම් අඳින්න කැමති නෑ ගොඩක් අය. හීටිං දාගෙන, බ්ලැන්කට් පෙරවාගෙන, සැහැල්ලු ඇඳුමක් ඇඳන් නිදියන්න තමයි ගොඩක් වෙලාවට හිතෙන්නෙ. ඉතිං මගේ ගෙහිමියත් එහෙම තමයි.

සමහර දවසට මට උයන්න රෑ උනාම, කාල ඉවර වෙලා අස් කරන වෙලාවට ගෙහිමියා එනව කුස්සියට, වතුර ටිකක් එහෙම බොන්න. ඒ වෙද්දි එයාල කාල බීල ඉවර වෙලා, ඇඳට ගිහින් ෆිල්ම් එකක් වගේ බලන වෙලාව. ඉතින් මෙහෙම රෑ වෙලා කුස්සියේ කවුරුවත් ඇති කියල ගෙහිමියා වැඩිය බලාපොරොත්තු වෙන්නේ නැති නිසා, සමහර දවසට එයා එන්නේ ජංගි පිටින්.

යට ඇඳුම් පමණක් ඇඳපු පිරිමි පරාණයක් ඉහත රූපයේ දැක්වේ. රූපය ගත්තේ Google Images වලින්.


අපේ ගෙහිමියා හරිම වයසයි, ඒ මදිවට එයා සමලිංගික පිරිමි කෙනෙක්. ඒ නිසා ගෑණු කෙනෙක් වෙච්ච මම ගැන එයාට විශේෂ හැඟීමක් නැති බව මම හොඳින්ම දන්නව. ඉතින් ඔය ජංගි පිටින් කුස්සියට එන එක වැරදි චේතනාවකින් කරන දෙයක් නොවන බව මට හොඳටම පැහැදිලි නිසා, මට ඒක ගානක් නෑ. ඊටත් මම පුංචි කාලේ ඉඳන් හැදුනේ වැඩුනේ වැලිගම නිසා, පාරේ ගියත්, බීච් එකට ගියත්, පොලට ගියත්, අඩ නිරුවත් සුද්දො, බිකිනි ඇඳපු සුද්දියෝ, අපට නිතරම දකින්නට ලැබුණ. ජපානේ ගියාට පස්සේ, අනිත් ගැහැණු සමග නිරුවතින් අපි ඔන්සෙන් ගියා.

හැබැයි ඉතින් ගෙහිමියා ජංගි පිටින් ඉන්න එක මට අව්ලක් නැති උනාට, මම කුස්සියට යනවා නම් සාමාන්‍යයෙන් සංවර ඇඳුමක් තමයි ඇඳගෙන ගියේ, ගෙහිමියගේ බෑනා සහ ඔහු හමුවෙන්න ගෙදරට ආපු අය ටිකක් තරුණ නිසා. මේ තරුණ පිරිස උනත් ඉතින් එහෙම අවසරයෙන් තොරව වැරදි දේවල් කරන අය නෙවෙයි, ඒත් ඉතින් හොඳ impression එකක් ඇති වෙන විදියට හිටියම අපට පහසුයි නේ?

හැබැයි එක දවසක් මම කොට night dress එකක් ඇඳන් ඉඳලා, ඕක දැකලා ගෙහිමියා කියාපි "හානේ ඔයා හැඩයි" කියල. ඒ වගේම ගෙහිමියා ජංගි පිටින් ඉන්නකොට මම එයාව දැක්කොත් එයාට අප්සට් යන්නේත් ලජ්ජාවට එහෙම නෙවෙයි, එයාගේ බඩ ගෙඩිය සහ (එයා කියන විදියට) out of shape සිරුර මට පේන නිසා. :D

ඉතින් ඒ වෙලාවට එයා කියනවා, "සොරි මානවී, මගේ ඇඟ ඉතින් එච්චර හැඩ නෑ" කියල. :D

හැබැයි ඇත්තටම එයා තරුණ කාලේ හරිම කඩවසම් කෙනෙක්. මම පින්තූර වලින් දැකල තියනව. :)

ඉතින් මේකයි සිද්දිය. මම සාමාන්‍යයෙන් සති දෙක තුනකට සැරයක් වගේ, බියුටි කචල් මාස්ක් එකක් පාවිච්චි කරනවා. මේක charcoal වලින් හදපු මාස්ක් එකක්. ඔය පහල පින්තූරෙ උඩ පේලියේ මැදින් තියෙන්නේ charcoal මාස්ක් එක. ඉතින් කළු පාටයි මේක මූණෙ ගෑවම හොඳේ. මේක පාවිච්චි කරනකොට, කරන්න තියෙන්නේ, උණු වතුරෙන් පොඟවලා ගනිපු තුවායකින් මූණ ටිකක් තෙත මාත්තු කරලා, ටියුබ් එකෙන් මේ කළු පාට ක්‍රීම් එක අරන්, මූණේ ඇස් අවට හා තොල් වල නොගෑවෙන්න ගැන එක. වාතයට නිරාවරණය උනාම, මේ ක්‍රීම් එක වේලෙනවා. ඉතින් මේක වේලෙන කම් ඉඳලා, වේලුනාට පස්සේ හම වගේ ඇදලා ගලවලා දාන්න ඕන. 

එක එක ජාතියේ මාස්ක් වර්ග ඉහත රූපයේ දැක්වේ. රූපය ගත්තේ Google Images වලින්.

මම සාමාන්‍යයෙන් මේක ගෑවම කරන්නේ, වේලෙනකම් කාමරේ ඇතුලට වෙලා ඉඳල, ගලවලා, මූණ හෝදගෙන මිසක් එලියට බහින්නෙ නෑ. කළු පාට නිසා. නමුත් එක දවසක් මම මේක පාවිචිච් කරද්දී ටිකක් වැඩිපුර රෑ වෙලා තිබුණෙ, හැමෝම නිදි. මේ වෙලාවට ඕක දැකල බයවෙන්න කවුරුවත් එන එකක් නෑ කියල හිතල, මම මාස්ක් එක වේලෙනකම් කුස්සියට ගියා වතුර බෝතලේ පුරවන් එන්න.

එතකොටම, කුස්සියේ අනිත් පැත්තේ දොරෙන් ඇතුළු වුණා ගෙහිමියා. ඒ වෙලාවේ එයා ජංගිය විතරයි ඇඳල හිටියෙ. එයත් වතුර බොන්න හරි මොනවට හරි එන්න ඇති. මම ඉතින් දැන් ගෙහිමියාගේ පැත්තට මූණ හරවන්නේ නැතුව ඉඳන්, "මම මාස්ක් එකක් දාගෙන ඉන්නෙ, මූණ දැකල බය වෙන්නෙපා" කියල කියන්න උත්සාහ කරනවා දිගින් දිගටම. නමුත් ගෙහිමියාට මම කියන දේ ඇහෙන්නේ නැහැ, ඒ මොකද කියනවා නම්, ඔහු ඊට වඩා සද්දෙන් මගෙන් සමාව අයදිනවා. "අනේ සොරි මානවී, රෑ වෙලා නිසා මම හිතුවේ කුස්සියේ කවුරුවත් නැතුව ඇති කියල, ඒකයි ජංගි පිටින් ආවෙ, මම ඉක්මනටම වතුර අරන් යන්නම්, අනේ සමාවෙන්න, මම ඉක්මනින් යන්නම්" කිය කිය. එයා හරිම embarassed. ඒ නිසා එයා nonstop සමාව අයදිනවා දැන්. කොටින්ම එයා හුස්ම ගන්න වත් කතාව නවත්තන්නේ නැති නිසා, මම කියන දේ අහන්න එයාට ඉස්පාසුවක් නැහැ. ඉතින් මම මාස්ක් එකක් දාගෙන ඉන්න බව කිවුවට, එයාට ඇහෙන්නේ නැහැ. (ඒ මදිවට එයාගේ කටහඬ මට වඩා ගොඩක් සද්දයිත් එක්ක) සමහර විට, මම මාස්ක් එක පේනවට ඒ පැත්තට මූණ හරවන්නේ නැතුව ඉන්නකොට, එයාට හිතෙන්න ඇති එයාගේ ජංගිය නිසා මම uncomfortable වෙලා කියල. අහක බලන් කතා කරනකොට, කොහොමත් වැඩිය සද්දෙන් ඇහෙන්නේ නැහැනෙ.

ඔහොම ඇවිත් එයා මගේ එහා පැත්තෙන් හිටගෙන සැන්විච් එකක් හදන්න පටන් ගත්ත. මමත් එතකොටම, "I am wearing a mask" කියාගෙනම එයාගේ පැත්තට හැරුණ. ගෙහිමියා මගේ දිහා බලල, එක පාරට ගැස්සුණ. එහෙම ගල් ගැහිල ටිකක් වෙලා ඉඳලා, nonstop හිනා වෙන්න පටන් ගත්ත.



February 23, 2019

ආදරේ ඇත නුදුටු තැන්වල

පහුගිය දවස් වල අපේ බාත්රූම් එකේ වතුර බහින නළය ටිකක් හිර වෙලා තිබුණ. අපේ බාත්රූම් එක කිවුවේ, මේක මම තනියම පාවිච්චි කරන එකක් නෙවෙයි, අපේ ගෙහිමියාගේ බෑණා (අක්කගෙ පුතා) එක්ක මම මේක ශෙයා කරනවා.

ශෙයා කරනවා කිවුවට ඇත්තටම ඒක ටිකක් වාසි ඩීල් එකක්. මම මේ කාමරේට කැමති වෙන්නත් ඒක එක හේතුවක්. මේ බෑණා රැකියාව උදෙසා දිවයිනේ හැමතැනකම වගේ ඇවිදින්න යනව. එයාගේ නිවහන සහ පවුල ඉන්නේ එංගලන්තයේ දකුණු දිගට වෙන්න. නමුත් හෙඩ් ඔෆිස් එක තියෙන්නේ මධ්‍යම එංගලන්තයේ (Midlands). ඉතින් හෙඩ් ඔෆිස් එකට ආපුවම, සතියට දවසක් හෝ දෙකක් තමයි මේ බෑණා මම ඉන්න ගෙදර නවතින්නෙ. අනිත් හැම දවසකම වගේ ඔහු එක්කෝ රැකියාව එක්ක ඇවිදිනවා, නැත්නම් දකුණු එංගලන්තයේ තියන නිවහනට වෙලා ඉන්නව. ඉතින් බාත්රූම් එක ශෙයා කරනවා කියල කිවුවට, ඇත්තටම සතියේ වැඩි දවසක් ඒක මගේ විතරයි, නමුත් මේ කාමරේ ගාස්තුව, ඇටෑච් බාත්රූම් එකක් තියන කාමරේකට (en suite) වඩා සෑහෙන්න අඩුයි. කෝමහරි මේ බෑණගෙයි මගෙයි වචන වලින් නොකී ගිවිසුමක් වගේ, අපි ඕක බොහොම පිරිසිදුවට තියන් හිටිය. විශේෂයෙන්ම ටොයිලට් සීට් එක කවදාවත් ඒ මනුස්සයා සවුත්තු කලේ නෑ.

මේ බෑණාට ඉන්නවා දරුවෝ තුන් දෙනෙක්. පළමු රිලේෂන්ශිප් එකෙන් එක්කෙනයි, දෙවෙනි රිලේෂන්ශිප් එකෙන් එක්කෙනයි, තව එක්කෙනෙක් ඔන් ද වේ. ඔහොම ඉන්නකොට මේ සති කීපයක් උඩදී, මේ මනුස්සය තව ගැහැණු කෙනෙක් එක්ක සෙට් වෙලා, ගෙදරට එක්කගෙන ආව. ගෙදර අනිත් අයත් හරිම ආදරෙන් කතා කර කර ඉන්නවා දැන් අලුත් ජෝඩුව එක්ක. මට මේක දැක්කම දැන් හරිම ඔඩ් ඉතින්, ටිකක් දුකයි. අර මනුස්සයා දරු ගැබක් දරන් ඉන්නකොට මෙයා මෙහෙම හැසිරෙන එක හරිද? අපි ඉතින් ගෑණු නේ. සාමාන්‍යයෙන් පිරිමි කෙනෙක් ඔහොම ඉන්නවා දැක්කම මාළු නටනව නේ ඇඟේ. :D

හැබැයි අර අලුත් ගෑණු කෙනා හරිම විනෝදකාමී, අහිංසක කෙනෙක්. මාත් එක්ක යාලු උනා හරිම ඉක්මනට.

ඉතින් මම පටන් ගන්නකොටම කිවුවනේ බාත් ටබ් එකේ වතුර බහින නළය හිර වුණා කියල. මට හේතුව විදියට හිතුනෙම, මගේ කෙස් ගස් ඔය නළය අස්සේ හිරවෙලා ඇති කියල. මම හැමදාම නෑවට පස්සේ ඩ්රේන් කැප් එක උඩ තියන කෙස් ගස් ටික අරන් ඉවත් කරනව, නමුත් ඉතින් ඒකෙ සිදුරු වගේ තියන නිසා කෙස් ටිකක් විතර ඕක අස්සට යනවා ඇති. මගේ කොන්ඩෙත් ටිකක් ගණකම් කැරලි සහිත නිසා, කැරලි ගැහිලා හිර වෙලා ඇති.


මානවී වගේ කොණ්ඩයක් තියන ළමයෙක් නාන පින්තූරයක්. පින්තූරය https://www.wikihow.com/Care-for-Your-Curly-Hair වෙතින්.

ෂවර් එක සවි කරලා තියෙන්නේ බාත් ටබ් එකට උඩින් නේ. ඉතින් ඇඟ හෝදන නාන හැම වෙලාවකම, වතුර පිරෙනවා බාත් ටබ් එකේ, වළලුකර ට ටිකක් පහලට වෙන්න විතර. ඊට පස්සේ හෙමින් හෙමින් වතුර බැස්සට, අර සබන් ගතියත් එක්ක කුණු වගේ බාත් ටබ් එකේ පතුලේ ගෑවිලා තියනවා. පිරිසිදු කරන්න ටිකක් කරදරයි, මොකද බාත්ටබ් එකේ පතුල හෝදන්න වතුර දැම්මම, ඒ වතුර ටිකත් බහින්නේ නැතුව රැඳෙනවා නේ.

මම දවසක් ඕක සුද්ද කරන්න ගිහින්, උඩ තට්ටුවේ බාත්රූම් එකේ වතුර ටිකක් ලීක් වෙලා, ඒ වතුර ටික පහල තට්ටුවේ වහල හෙවත් ස්ලැබ් එකේ සවි කරපු ලයිට් එකක් අස්සෙන් බිමට වැටිලා, ට්‍රිප් එක ගියා. එදා ඉඳන් මම ඕක සුද්ද කරන වැඩේ අත ඇරලා දැම්ම, සමනල් පිහාට්ටක් අතගානවා වගේ පරිස්සමට නාගෙන, බාත්ටබ් එකෙන් එලියට ඇවිත් ආයේ කකුල් දෙක වෙනම සෝදාගෙන සැනසිලා, නිකම් හිටිය. 

ඉතින් ඔන්න ඔහොම සෝචනීය තත්වයක ඉන්න අතරේ, අර ජෝඩුව මේ ගෙදරට ආපි. මට දැන් ටිකක් අප්සට්, වතුර බහින්නේ නැහැනේ බාත්රූම් එකේ. මගේ කොණ්ඩේ ගැනත් මට ගිල්ටි, බාත්රූම් එක අපිරිසිදුයි වගේ තිබුනොත් හරි නෑ නේ. මම ඉතින් පුළුවන් විදියට ඕක ක්ලීන් කරලා තියලා, උදේ කැම්පස් එකට ගියා. ඒ ගිහින් ඉන්නකොටත් ඕක ඔලුවේ වැඩ කරන නිසා, මම නිකම් ගූගල් කරලා බැලුවම, මෙන්න මේ ගැජට් එක දැකලා, ඕඩර් කළා.


ඕඩර් කරපු ගැජට් එක. 

හවස ගෙදර එනකොට ජෝඩුව ඉන්නවා ගෙදර. එදා වැලන්ටයින් දවසේ හවස. ඉතින් මම කතා කර කර ඉන්න ගමන් කිවුව 

"අනේ බාත්රූම් එකේ වතුර බහිනවා හොරයි, මගේ කොණ්ඩේ හිරවෙලා වෙන්න ඇති. මම පොඩි ගැජට් එකක් ඕඩර් කළා, ඒක එන්න ටික දවසක් යයි හැබැයි" කියල. එතකොටත් ඒ ගෑණු ළමය මගේ හිත හැදෙන්න වගේ කිවුව,

"අයියෝ ගණන් ගන්න එපා, ඒක මෙයා බලාගනීවි. ඔයාගේ කොණ්ඩේ ගැන අවුල් ගන්න එපා ඒක ලස්සනයි" කියල.

ඒ ගෑණු ළමයා එහෙම තමයි, හරිම මිත්‍රශීලී කෙනෙක්.

ඉතින් ඔහොම කතා කර කර ඉඳලා, මම උඩට ගියා වොෂ් එකක් දාගන්න. මෙන්න බොලේ බාත්ටබ් එක හොඳටම හෝදලා, වතුරත් බහිනවා. මම ඉතින් නාගෙන එහෙම පහලට ඇවිත්, අර බෑනාගෙන් ඇහුව,

"ඔයාද බාත්ටබ් එක සුද්ද කලේ? අනේ බොහොම ස්තුතියි" කියල. එතකොට ඔහු මෙන්න මෙහෙම පිළිතුරු දුන්න.

"ඔව් මම වොශ්‍ එකක් දාන්න ගියා, ඉතින් මට හිතුනා මගේ ගෑණු ළමයා වොෂ් එකක් දාන්න කලින් බාත්රූම් එක සුද්ද කරලා තිබ්බොත් හොඳයි කියල. ඉතින් ඒකයි, අත ප්ලන්ජ් එකක් වගේ හදලා තද කලාම වතුර ටිකත් බැහැලා ගියා, ගණන් ගන්නෙපා." කියල.

මම ඉතින් ඒ ළමයට මුව නොසෑහෙන්න ස්තුති කරලා, යාලුවෙක් කෝල් කලාම එයාටත් ඔය විස්තරේ කිවුව. එතකොට යාළුවා කියපු දෙයින් තමයි මම ටිකක් සංවේදී වුණේ.

"ඒ කියන්නේ මානවී එහෙනම් මේ එයාගේ තුන්වෙනි සහකාරිය උනාට ඉතින් ඇත්තටම ආදරයක් ඇති නේද හිතේ. නැත්නම් ඉතින් අපේ මිනිස්සු නම් ඔන්නොහෙ ගෑනිටම අස් කරගන්න ඇරල එනව මිසක් කවදාවත් බාත්රූම් එක සෝදලා තියයිද නේ?"

ඇත්තටම යාළුවා කියනකම් මම ඔය ප්‍රශ්නේ දිහා ගෑනු පිරිමි විදියට වෙන් කරලා හිතල තිබුණෙ නෑ. මම ඒ ගැන හිතුවේ guest and host විදියට විතරයි. මේ සිදුවීමේදී අර ගැහැණු කෙනා guest නිසා, host වෙච්චි පිරිමි කෙනා බාත්රූම් එක සෝදන එක සාමාන්‍ය දෙයක් විදියටයි මට හිතුණෙ. මට එතන තිබුණු අප්සට් එක තමයි මගේ කොණ්ඩේ නිසා මේ අවුල ඇතිවුණු එක.

මානවී ඉතින් එක ගෙදරක සහකරුවෙක් එක්ක ජීවත් වෙලා නෑ, ඒ නිසා ඕවා වැඩිය දන්නේ නෑ. හැබැයි ඉතින් කට්ටිය එකතු වෙලා උයාගෙන කාපු වෙලාවට එහෙම, 

"මානවී ඉවුවනේ, මම අස් කරන්නම්" කියපු යාළුවො තමයි මානවී ට ඉන්නෙ. ශ්‍රී ලාංකික, පිට කියල වෙනසක් නැතුව. කොටින්ම අපේ ගෙදරත් බාත්රූම් සෝදන්නේ තාත්ත. මම ඉතින් ඔහොම කල්පනා කර කර ඉන්නකොට, කලින් ජපානේ ඉන්නකොට සිදුවුණු දෙයක් මතක් වුණා.

මේකේ ඉන්නේ ශ්‍රී ලාංකික ජෝඩුවක්.

මේ ශ්‍රී ලාංකික ජෝඩුවේ පිරිමි ළමයා ඉන්නේ අපේ ඩිපාට්මන්ට් එකේ (අපි එයාට විශ්ව කියමු). ගෑණු ළමයා (අපි එයාට ශලිනි කියමු) හිටියේ ටිකක් ඈතක තියන විශ්ව විද්‍යාලයක. මේ විශ්ව එහෙම රොමැන්ටික් චරිතයක් බව කවදාවත් පෙනුනේ නැහැ, කපල් ෆොටෝ එකක් වත් ෆේස්බුක් දාල නැති, අපි ඉස්සරහ දෙන්නට දෙන්න බයිට් කරගන්න, බැනගන්න ජෝඩුවක් මේ. හැබැයි විශ්ව, ෆේස්බුක් එකේ ප්‍රොෆයිල් පික්චර් එකේ නොදැම්මට, එයාගේ වොලට් එකේ ශලිනි ගේ ෆොටෝ එකක් දාන් ඉන්නෙ. කොහොමහරි ෆීල්ඩ් විසිට් ගිහිපු වෙලාවක, ඇමරිකන් කෙල්ලෙකුයි, බන්ගලාදේෂි කෙල්ලෙකුයි මේක දැකල මගෙන් මෙහෙම ඇහුව.

"අනේ විශ්ව හරිම හොඳ සැමියෙක් නේ. ලංකාවේ හැම පිරිමියා ම මෙහෙමද?"

අපේ නම රැකගන්න ඕන අපිමයි නේ, ඉතින් මම කිවුව,

"ඔව් ඔව්, ගොඩක් අය එහෙමයි. ඉතින් එහෙම විශේෂයෙන් අහන්නේ ඇයි.. ඔයාලගේ රටවල් වල පිරිමි එහෙම නැද්ද?"

ඉතින් දවසක් අපි සෙට් එකක් කතා වුණා දකුණු සහ ගිනිකොණදිග ආසියානු කෑම තියන රෙස්ටුරන්ට් එකකට ගිහින් කමු කියල. මමයි, විශ්වයි ඇරෙන්න අනිත් අය විදෙස් රටවල් වල කට්ටිය. ඉතින් ඔන්න පිටත් වෙන වෙලාව කිට්ටු වෙන්නත් කලින්ම, විශ්ව යන්න නැගිට්ට.

"දැන්ම මොකෝ? අපි හයාමාරට නේ යන්නෙ?"

"ඔයාල හෙමීට එන්න. මම දැන් ටක් ගාල ගෙදර ගිහින් බත් එකක් රයිස් කුකර් එකේ ගහල එන්නම්"

"බත් ඇයි? ශලිනි එන්නේ නැද්ද?"

"නෑ අනේ. එයා එනකොට ටිකක් හවස් වෙනව කිවුව, ඉතින් අරුන්ට ඒ වෙනකම් බඩගින්නේ බලන් ඉන්න කියන්න බෑ නේ. එයා ගෙදර ගිහින් කයි. මම එන්නම් කට්ටිය එක්ක කන්න."

මුකුත් නොදන්න බබා පාට් එකේ මම මෙහෙම ඇහුව.

"ඉතින් ඔයා අපිත් එක්ක යමු, ශලිනි ගෙදර ගිහින් බත් එක උයාගෙන කයි නේ?"

"බෑ නේ, එතකොට බත් එක ඉදෙනකම් එයා බඩගින්නේ ඉන්න එපයි?"

ඔන්න ඔහොමයි මිත්‍රවරුනි. ආදරේ ඇත නුදුටු තැන්වල.


(කාටුන් ) ජෝඩුවක්. පින්තූරය Google වෙතින්.

මට හිතුණා මේක වැලන්ටයින් දවසේ බැරි වුනත්, වැලන්ටයින් මාසේ ඉවර වෙන්න කලින් ලියල තියන්න ඕන කියල.


මහා ලොකු බැඳීම් නොවෙන්න පුළුවන්, මහා ලොකු ගිවිසුම් නැති වෙන්න පුළුවන්, ඒත් ආදරේ ඕනෑම මොහොතක දැනෙන්න පුළුවන්.

ෆේස්බුක් එකේ, සහන් කසීර වික්‍රමසිංහ වැලන්ටයින් ඩේ එක වෙනුවෙන් ලියපු මේකත් කියවන්නකෝ


මාතෘකාවට යොදා ගත්තු "ආදරේ ඇත නුදුටු තැන්වල" කියන එක අහුලගත්තේ "කන්දක් සේ මා" චිත්‍රපටයෙන්. ඒකට ස්තුතියක් ලෙස, මම ෆිල්ම් එකේ ට්‍රේලර් එක ඇඩ් කරනවා මෙතන.





.. අර ගැජට් එක හොඳයිඒක වැඩ කළා හොඳට


December 23, 2018

නවාතැන්පොළේ කතා / Home away from home - 02


නවාතැන්පොළේ කතා / Home away from home පළමු කොටස මෙතනින් ගිහින් බලල එන්නකෝ.

මේ දවස් වල නත්තල් නිවාඩු නිසා පරිසරය ටිකක් පාලුයි. විශ්ව විද්‍යාලයේත් හැමෝම වගේ නිවාඩුවට ගෙවල් වල ගිහින්, සමහර අය ඇවිදින්න ගිහින්, බොහොම ටික දෙනයි වටපිටාවෙ පේන්නත් ඉන්නෙ, සීතල හා අඳුර එක්ක හැමෝම ගෙවල් ඇතුලට වෙලා ගුලි වෙලා තමයි ඉන්නෙ. අපේ ගෙහිමියත් එයාගේ මැද මිදුලේ වාසය අත් ඇර දාල, ගේ ඇතුලේ ගුලි වෙලා ඉන්නව මේ දවස් වල.

ඔය මැද මිදුල ගැන ටිකක් විස්තර කරනවා නම්, මේ ගෙදර මම ඇතුළු තවත් පිටස්තර කිහිපදෙනෙකු නවාතැන් අරන් ඉන්නේ ගෙදර ප්‍රධාන කොටසේ. ගෙහිමියා සහ ඔහුගේ සහකරු ජීවත් වෙන්නේ ඊට පිටුපසින් තියන වෙනම කොටසක. පෙනුමින් පොඩි වුණාට, ගෙහිමියා වාසය කරන කොටස ඇතුලෙත් නිදන කාමරයට අමතරට නාන කාමරයක්, පොඩි කුස්සියක් වගේම, ඉතා කුඩා සෝනා එකකුත් තියනව. මේ ගෙදර අපි වසන කොටසයි, ගෙහිමියා වසන කොටසයි අතරේ තියන කුඩා ඉඩේ, ඔහු විසින් ගසක් එහෙම සිටුවල, පොඩි බංකු දෙකක් හදල තියනව, බංකු කිවුවට, මේ බංකු වලට වහලක් තියනව, ඒ වහල වටේට වතුර බහින්න වැහි පීලි සවි කරල තියනව, හදිසියකට ගීතයක් එහෙම වාදනය කරන්න, ෆෝන් එකක් චාජ් කරන්න එහෙම එක්ස්ටෙන්ෂන් කෝඩ් එකක් ඇදගන්න පුළුවන් කමකුත් තියනව. එතනම එහා පැත්තෙ තියෙන්නේ ඔහුගේ බීර හා වයින් ඇතුළු අනිකුත් අඩුම කුඩුම පුරවපු ශීතකරණය. ජීවිත කාලේ හොඳට මහන්සි වෙලා වැඩ කරලා, විශ්‍රාමික ඔහු, දැන් ඉතින් කරන්නේ මේ බංකුවට වෙලා ආතල් එකේ ෂොට් එකක් දාන එක තමයි.

ඇත්තටම ඔය මම කියපු බංකු, වැහි පීලි, සෝන එක ඇතුළු තවත් නොයෙකුත් අඩුම කුඩුම ජාති, මේ ගෙහිමියා විසින් තනියම හදපු දේවල්. උදේ පටන් ගත්තම හවස් වෙනකම් ඔහු කරන්නේ ෂොට් එකක් දාන ගමන් මේ පොඩි පොඩි දේවල් හදන එක. අපේ සමහරු, බොන්න ගත්තම, සිහි නැති වෙනකම් නාලා කරන සමහර විකාර දේවල් (අපේ මියුරු තුමීත් ලියල තිබුණ මේ ගැන) එක්ක බැලුවම, මේ මනුස්සයා බීලා කරන මේ නිර්මාණාත්මක දේවල්, ඇත්තටම අගය කල යුතුයි.

ඉතින් ගෙහිමියාගේ බංකු ආතල් එක කරන්න පුළුවන් ගිම්හාන කාලෙයි, සරත් කාලෙයි විතරයි, දැන් ඒ බංකුවේ කුෂන් එහෙම ඉවත් කරල, බංකුව ශිශිර නිද්‍රාවකට පත් කරලා තමයි තියෙන්නෙ, මේ දවස් වල. ගිම්හානයේ, හවස් වෙනකම් ම ඉර අවුව තියන කාලෙට, සමහර දවසට, මම කැම්පස් එකේ ඉඳන් ගෙදර ඇවිත්, ඔය බංකුවේ වාඩි වෙලා පොඩි චැට් එකක් දාන් ඉන්නවා ගෙහිමියා එක්ක. එහෙම කතා කරනකොට ඔහු කියපු නොයෙකුත් කතා අතරේ, මගේ හිත වැඩියෙන්ම ඇදගත්ත කතාව තමයි මේක.

"ජීවිතේ දුක හිතෙන අවස්ථා එනව තමයි. නමුත් දුකයි සැපයි දෙකම තියනකොට වර්ණවත්, වලට ගියාට පස්සෙ එහෙමවත් නෑ නේ, තණකොළ වැවිච්ච තැනිතලා පොලව විතරයි. හරිම ෆ්ලැට්. බෝරින්. දැන් අඩුම තරමේ සැප දුක එක්ක සයිනාකාර හැඟීම් අපිට දැනෙනව නේ, නිකම් ම ෆ්ලැට් දේකට වඩා සයිනාකාර දෙයක් කොයි තරම් නම් රසවත් ද"

ඔහු මේක කිවුවේ සයිනාකාර විදියට අත ගෙනියන ගමන්, ඔහු කියපු දේ එලෙසම ලියන්න මගේ භාෂා හැකියාව මදි. ඒ නිසා සයින් වක්‍රය මෙතන අලවනවා, අමතක අයට මතක් වෙන්නත් එක්ක.


සයින් වක්‍රය ඉහත රූපයේ දැක්වේ. පින්තූරය Google වෙතින්.


*****


කෑම උයන විදි ගැන ටිප්ස් ටිකක් ලියන්න කියල තිබුණ නේ අපේ බසු තුමා. ඉතින් ටිප්ස් ම නෙවෙයි ,ඔය පොඩි පොඩි විස්තර ටිකක් ලියන්න හිතුව, කෑම ගැන. අපි මෙහෙම විප්‍රවාසේ ඉන්නකොට, සමහර වෙලාවට අපි ළමා කාලේ කාපු බීපු හැටි මතක් වෙලා, පපුව හෝස් ගාල යන අවස්ථා එනව නේද? අන්න ඒ වෙලාවට පහසුවෙන් කන්න හදාගන්න පුළුවන් අනං මනං ටිකක් තමයි මේ.

ඔය කොයි කවුරුත් අමුවෙන් ඇඹරැල්ල කාල ඇති නේ, ලුණුත් එක්ක. අන්න එහෙම දොළ දුකක් ආවම කන්න හදාගන්න පුළුවන් දෙයක් තමයි Kiwifruit. ලෙලි ඇරලා, පෙති කපලා අරන්, ලුණු ගම්මිරිස් ටිකක් ඉහලා කලවම් කරගත්තම නියමයි. ඔය පින්තූරේ මම ගෑරුප්පුව ඒක ඇතුලෙම දාල තියෙන්නේ, ෆොටෝ එක ගන්න කලින් පෙරේතකමට කෑල්ලක් කාපු නිසා. නමුත් ගෑරුප්පු ඒක ඇතුලෙ දාල ගොඩක් වෙලා තියන්න එපා, දන්නවනේ, ඇඹුල් ජාති නේ.


ගම්මිරිස් හා ලුණු දැමූ කිවි. ෆොටෝ එක මගේ.

එක පාරක් යාළුවෙක් අම්බරැල්ල කරියක් හදල තිබුණ, ඇඹරැල්ල වෙනුවට කිවි දාල. ඒකත් නියමයි, රෙසිපිය නම් අහන්න බැරි වුණා හැබැයි.

අඹ හෝ ලොවි අච්චාරු මතක් වෙලා පපුව හෝස් ගාල ගියොත්, ටක් ගාල ඇපල් ගෙඩියක් කපල, ලුණුයි, මිරිස් කුඩුයි ඉහල කාල බලන්නකො. අඹ හෝ ලොවි වගේ කොලිටි නෑ ඉතින්, නමුත් උන්නු හැටියට මලා මදැයි කියල කන්න පුළුවන්.


මිරිස් කුඩු හා ලුණු දැමූ ඇපල්. ෆොටෝ එක මගේ.

මම එක පාරක් යාළුවෙක් ගේ ගෙදර ගිහිපු වෙලාවක, කට්ටියට බියර් බොනකොට කන්න ඔහොම ඇපල් හදල දුන්න. එයාල රසයි කියල කෑව, ඒ කියන්නේ ඉතින් බයිට් එකක් විදියටත් හොඳ ඇති. මගේ නම් බියර් එක්ක වැඩිය ඇයි හොඳයියක් නෑ.


*****

මේක නම් සමහර විට ඔයාල අහලත් ඇති, නමුත් මට මේ ලඟදි යාලුවෙක් එවපු නිසා, බෙදාගන්න හිතුණ. මේක හෙඩ්ෆෝන් දාල අහල බලන්නකො.




දැන් මේකත් අහන්නකො හෙඩ්ෆෝන් දාගෙනම. කට්ටිය නම් එක එක විදියට කමෙන්ට් කරල තිබුණ, නමුත් මට නම් හරිම ලස්සනයි.




හැමෝටම ලස්සන නත්තල් නිවාඩුවක් ප්‍රර්ථනා කරනවා. 2019 වසරේ සියලු පැතුම් ඉටු වේවා!

December 18, 2018

නවාතැන්පොළේ කතා / Home away from home - 01

කලින් පෝස්ට් එකට සහෘදයෙක් කමෙන්ට් කරල තිබුණ ජපන් කතා අතරට එක්සත් රාජධානියේ කතා ත් ලියන්න කියල. ඇත්තටම ගොඩක්ම සිදු වෙලා තියෙන්නෙ මෙහෙ ආවත් හරි උදේ යනව, ආයේ හවස ගෙදර එනව වගේ ජීවිතයක් ගෙවන්න සිදු වුණු එක. විවේකයක් හම්බුණු වෙලාවට ඇවිදින්න ගියාට, අනිත් හැමදාම ටිකක් විතර ඒකාකාරියි.

මම දැන් ටික කාලෙක ඉඳන් ගෙදරින් ඈත් වෙලා ඉන්න නිසා, ඒ නොයෙක් නවාතැන් වල සිදුවුණු මතක හිටින සිදුවීම් කිහිපයක් ලියා තබන්නට හිතුව. මේ සිදුවීම් එකින් එක ගත්තම, ටිකක් නීරස ඇති කියල මට හිතෙනව, සීරීස් එකක් ම ලිවුවොත්, දිනපොතක් වගේ එකතුවක් හදන්න පුළුවන් වෙයි, සමහර විට.



සකුරා මල් පිපුණු පාරක් මේ පින්තූරයේ දැක්වෙනවා. පින්තූරය ගත්තේ නම් මම මයි.


මේක තමයි පළමුවැන්න, ජපානෙදි වුණු සිදුවීමක්.

මුලින්ම විදෙස්ගත වෙනකොට මට මෙලෝ විදියකට උයන්න බෑ කියල මම කලිනුත් ලියල ඇති. කොටින්ම, ගිහින් උයන්න පටන් ගනිපු දවස් වල, පරිප්පු එකක් උයන්න පැයක් ගත වෙනවා, කෑම වේලක් ම උයන්න පැය දෙකහමාරක් විතර ගත වෙනවා. අනිත් රටවල් වල අය කුස්සියට ඇවිත් උයලා, වොෂ් එකක් දාන් ඇවිත් කාලා, භාජනේ සෝදන්න ආයේ කුස්සියට එනකනුත් මම උයලා තියනවා, ඔන්න කොටින්ම. හැබැයි ඉතින් ඒ ගොඩක් අයගේ කෑම වේල එක භාජනයයි, උපරිම දෙකයි, බතුත් එක්ක. අපේ ඉතින් කරිත් එක්ක භාජන හතරක විතර ජොබ් එකක් නේ උයන එක.

ජපානේ අපේ විශ්ව විද්‍යාලයේ විදෙස් සිසුන්ට නවාතැන් ගන්න තිබුණු ලොජ් එකේ තිබුනේ පොදු කුස්සියක්. ඒකේ ලොකර් පේලියක් තිබුණා එක එක්කෙනාට වෙන් කරපු, අපට පුළුවන් උයන්න අවශ්‍ය කරන අඩුම කුඩුම ටික ඕකේ දාල තියන්න. ඉතින් මගෙත්, භාජන ටිකයි, තෙල් බෝතලෙයි, තුනපහයි, ඔක්කොම ටික දාන්නේ ඔය ලොකර් එකේ තමයි. මේ ලොකර් හරිම පොඩියි, ඉතින් එකක් උඩින් එකක් තමයි බඩු ටික ගොඩ ගහල තියන්නෙ. දවසක්, සෝදලා තියපු භාජනයක් තෙල් බෝතලේ උඩට තදින් ගෑවිලා (සෝදලා උණාට උයපු ගමන් නිසා භාජනේ ටිකක් උණුවෙන් තිබිල තියෙන්නෙ, හැන්ඩ්ල් එකෙන් අල්ලන් සේදුවම මට දැනෙන්නේ නැහැනේ භාජනේ උණුයි කියල) ඉතින් තෙල් බෝතලේ යන්තමින් උණු වෙලා, සිදුරක් හැදිල. හැබැයි භාජනේ තෙල් බෝතලේට ඇලිල වගේ තිබුණු නිසා, තෙල් ඉහිරිලත් නැහැ. පහුවදා දවල් උයන්න ලෑස්ති වෙලා, ඔය බවක් දන්නේ නැතුව මම තෙල් බෝතලේ ගන්නකොට, අර කුඩා සිදුරෙන් තෙල් ගලන් ඇවිත් බිම තෙල් ඉහිරුණා. හැබැයි මම ඒ ඉහිරුණු තෙල් ටික එවෙලේම සුද්ද කලේ නැහැ, ඒක උඩට කඩදාසි ටිකක් දාල, කට්ටියට පෑගෙන්නේ නැති විදියට තියලා, මම උයන්න ගත්ත, උයල ඉවර වෙලා අස් කරනකොට බිම පිහිනවා කියල හිතාගෙන.

මගේ නරක වෙලාවට, ලොජ් එක වටේ ඇවිද ඇවිද හිටපු ඔෆිසර් කෙනෙක් කුස්සියට කඩා වැදුණ, හරියටම ඒ වෙලාවෙ. ලොජ් එකේ ඔෆිසර් ල තුන් දෙනෙක් හිටිය, මාරුවෙන් මාරුවට. මේ ඔෆිසර් එතරම් මිත්‍රශීලී නෑ, එයාට ඉංගිරිසි ත් එතරම් හොඳින් කතා කරන්න බැහැ, මගේ නරක වෙලාවට. ඉතින් එයා ඇහුව මේ මොකද කඩදාසි දාල තියෙන්නෙ කියල.  මම ඉතින් එයාට කිවුව තෙල් ඉහිරුනේ මගේ අතින් බවත්, මම ඒක පිරිසිදු කරන බවත්. හැබැයි එයාට මම කියපු දේ හරියටම තේරුණේ නැහැ, ඉතින් එයා නැවතත් මට කියා සිටිය, මා විසින් එය පිරිසිදු කල යුතු බව. ඉතින් එයාට මම කලින් කියපු දේ නොතේරෙන්න ඇති කියල හිතල, මම පිරිසිදු කරන බවට එකඟ වුණා.

ඊට පස්සෙ, එයා අර තෙල් ඉහිරුණු එකේ පින්තූර කිහිපයක් අරගෙන (මේ ඔෆිසර් ලා ළඟ කැමරා තියනවා නිතරම) මගේ පින්තූර කිහිපයකුත් ගත්තා, අහන්නෙත් නැතුවම. මූලිකවම තෙල් ඉහිරුණු එක මගේ වැරැද්ද තමයි, නමුත් මොන හේතුවකට හරි, ඔය පින්තූර ගනිපු එක ගැන මට එච්චරම ප්‍රසාදයක් ඇති වුණේ නැහැ.

පසුව, මම උයල ඉවර වෙලා, ඔක්කොම තෙල් ඉහිරුණු තැන් හොඳින් පිරිසිදු කලා. ඒක දැකපු යාළුවොත් එයාල ළඟ තිබුණු වෙට් වයිපස් එහෙම ගෙනැත් දුන්නා, වැඩේ පහසුවෙන් ඉවර කරගන්න පුළුවන් වෙන්න. ඒ උනාට මට තාම හිතට හරි මදි, අර පින්තූර ගනිපු එක ගැන. එතනට නොයෙක් සිසුන් එනවා, සාදා පවත්වන්න, මත්පැන් බොන්න, එහෙම. ඉතින් ඒ හැම අවස්ථාවකම වෙන වෙනම පින්තූර ගැනෙන්නේ නැහැනෙ, මොකද ඔෆිසර් ලා හැම වෙලාවෙම මුළුතැන්ගෙට එන්නේ නැහැ. ඉතින් මගේ පින්තූරය එහෙම වෙන කෙනෙක් අපිරිසිදු වුණු වෙලාවක් එක්ක වැරදීමකින් වත් පැටලුනොත්, නැති වරදක් මගේ නමින් එන්නත් පුළුවන්. ඇරත්, මම කොහොමත් පිරිසිදු කරන්න හිතාගෙන ඉන්නකොට, මම මග අරින්න හැදුවා කියල ඔෆිසර් හිතපු එක ගැනත් මට දැනුණේ කණගාටුවක්. ඒ මනුස්සයට මගෙ හිත කියවන්න බෑ තමයි, නමුත් මට ඒ ගැන හරිම අපහසුතාවයක් දැනුණ.

ඉතින් මගේ හිත හදාගන්න, මම කලේ කඩදාසියක් අරන් මෙන්න මේ ලිවුම ලියපු එක.

අදාළ පාර්ශවයන් වෙතට,

අද (xx/xx/xxxx) දහවල් දෙකට පමණ ආහාර පිළියෙළ කරමින් සිටින අතරතුර, මා අතින් තෙල් ටිකක් බිම ඉහිරිණි. ඒ දුටු නිලධාරීවරයෙක්, ඉහිරුණු තෙල් වල හා, මාගේ ඡායාරූපයක් ලබා ගති. මා දහවල් තුන වනවිට, සියල්ල පිරිසිදු කර අවසන් කල බව, මෙයින් දන්වා සිටිමි.

මා පිරිසිදු කළ පසු වෙනත් අයෙකු විසින් මුළුතැන්ගෙය නැවත අපිරිසිදු කොට ඇත්නම්, එහි වගකීම මා නොදරන බව දන්වා සිටිමි. එනිසා, හැකි ඉක්මනින් මුළුතැන්ගෙය යථා ලෙස පිරිසිදු වී ඇත්දැයි පරික්ෂා කර, මා දැනුවත් කරන ලෙස ඉල්ලා සිටිමි.

ස්තුතියි.

කාමර අංක xxx හි පදිංචි එමා 

මම ලොක්ක වගේ ඔය ලිවුම ගිහින් දුන්න අර ඔෆිසර් ට. 'අනේ ඔයා පහලට ආවෙ අපරාදේ, මට ඊ මේල් එකක් දැම්ම නම් හරිනේ' කියල, බොහොම කරුණාවෙන් ඔහු ලිවුම ගත්ත. හැබැයි ලිවුමට රිප්ලයි එකක් වත්, ඊ මේල් එකක් වත් මුකුත් ආවේ නැහැ.

හවස හයයි තිහට විතර, කවුරුහරි දොරට තට්ටු කරනවා ඇහිලා, මම ගිහින් දොර ඇරලා බැලුවම, මෙන්න අර ඔෆිසර් ඉන්නවා තව ලිවුමක් අරගෙන. මම ඉතින් ලිවුම අරගෙන කියවල බැලුව.

එමා,

පිළිතුරු දෙන්නට පමා වීම ගැන සමාවෙන්න. මම මුළුතැන්ගෙය පරීක්ෂා කරල බැලුවා, එය ඉතා පිරිසිදුයි. අවසර නැතුව පින්තූර ගනිපු එක ගැන මම කණගාටු වෙනවා, නමුත් මේ සිදුවීම ඔබයි මමයි ඇරෙන්න වෙන කවුරුවත් දැනගන්නේ නැති බවට මම සහතික වෙන්නම්. ඔබේ හිත රිදුණා නම් සමාවෙන්න.

ස්තුතියි.

ඒ සිදුවීම වෙන කාටවත් නොකියන බව ඔහු පොරොන්දු උනාට, මම ම ඔන්න හැමෝටම පේන්න බ්ලොග් එකේ ලිවුව. තවත් නවාතැනක කතාවක් ලියන්නම්, ඊළඟට.

සිංදුවකුත් අහමු.




September 28, 2018

ජපන් කතා - අතීත මතක පොදක්

ජපානයේ ඉගෙන ගන්නට ගිහිපු සිසුවියක් වටා ගෙතුන බොහොම අපූරු කතාවක් ලියවෙනවා මෙතන. ඇය මුලින්ම ජපානයට පය ගහපු දවස ගැන තියන විස්තරේ කියෙව්වම, මට ජපානයට පය තිබ්බ මගේ මුල් දවස සිහි වුණා. ඉතින් එතකොට මට හිතුණ, ඒක බ්ලොග් එකේ ලියන්න වටින කතාවක් තමයි කියල.

හැබැයි පුංචි පෙරවදනක් ලියන්නම්. මම බ්ලොග් එකේ ලියන්නේ ගොඩක් වෙලාවට, ජීවිතේ සිදු වුණු, බෙදාගන්න කැමති විශේෂ සිදුවීම් නේ. අවාසනාවකට, මේ ගොඩක් සිදුවීම් ඉතින් ටිකක් දුක හිතෙන, කලබලකාරී කතා. එහෙමයි කියල ජීවිතේ දුකක්, කරදර ගොඩක්, කියල හිතන්න එපා හොඳද. මගෙත් ජීවිතේ සුන්දර තැන් තියනවා, නමුත් ඒවා ලියවෙන්නේ නැහැ, බෙදාගන්න ලෝබයි, ඒවා මං විතරක් දැනන් උන්නාම ඇති. :)

මම මේ කියන දේවල්, කවදාහරි ජපානයට යන්න හිතන් ඉන්න කෙනෙක් කියෙවුවොත්, කියවලා බය වෙන්න එපා. මට වැරදුණු තැන් කියවලා බලල, තවත් දිරි ගන්න, හොඳද.

ඔන්න කතාව.

*****

මම මාස්ටර්ස් උපාධියක් සඳහා ශිෂ්‍යත්වයක් ලැබිලා, ජපානයට ගියා කියල මම කියල තියෙනවා ඔයාලට මතක ඇති. මම ඒ ගියේ 2015 දී. දැන් නම් ඒ වැඩ කටයුතු ඉවර කරලා, ජපානයට සමු දීලා මම උසස් අධ්‍යාපන කටයුතු සඳහා එක්සත් රාජධානියට ඇවිත් ඉන්නෙ. නමුත් මම අද මේ කියන්න යන්නෙ, මීට හරියටම අවුරුදු තුනකට වගේ උඩදි, ඔක්තෝබර් පලමුවනිදාවක, ශ්‍රී ලන්කන් ගුවන් සේවයට අයත් UL 454 ගුවන් යානයෙන්, ජපානයේ නරිටා ගුවන් තොටුපලට මම මුලින්ම ගොඩබැහැපු දවස ගැන මගේ මතකය.

මුලින්ම කියන්න ඕන, මම ජපානයේ හැදෑරුවේ, ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් ඉගෙනුම් කටයුතු කෙරුණු කෝස් එකක්. මූලික කතාවෙන් ටිකක් පිටට යනවා නම්, ජපානයේ මේ වගේ ඉංග්‍රීසි මාධ්‍ය කෝසස් පටන් ගන්නට යම් හේතුවක් තියනව. මම ඉගෙනුම ලබපු, ටෝකියෝ විශ්ව විද්‍යාලය ඇතුළු, ලොව ප්‍රමුඛ පෙලේ විශ්ව විද්‍යාල ජපානයේ තිබුණට, Ranking ලිස්ට් වල මේ විශ්ව විද්‍යාල වලට ලකුණු අඩු වෙන්නේ International recognition/outlook කියන කාණ්ඩය යටතේ. Research, teaching වගේ දේවල් වලට බොහොම ඉහළ ලකුණු ලැබිලා, එක අංශයකින් විතරක් පහළ යාම අඩු කරගන්නට ඔවුන් විසින් අරඹපු ක්‍රියාමාර්ග ගොඩක් අතරින් එකක් තමයි ඔය ඉංග්‍රීසි මාධ්‍ය කෝසස්. මේවට ගොඩක් වෙලාවට ඇප්ලයි කරන්නේ අපි වගේ, ජපන් නොවන පිටරට සිසුන් සහ, ඉංග්‍රීසි හොඳින් හැසිරවිය හැකි ජපන් සිසුන්. මේ ජපන් සිසුන් ගොඩක් අයගේත් ප්‍රථම උපාධිය එක්සත් ජනපදයේ, සහ ඔවුන් ගොඩක් අයට සාම්ප්‍රදායික ජපන් ගති පැවතුම් එලෙසින්ම පිහිටලා නැහැ. ඒ වගේම, මේ කෝසස් වලට තෝරා ගැනීමේදී, ජපානයේ අනිත් කෝසස් වලට වඩා පොඩි වෙනසක් තියනවා, ඒ තමයි IELTS ප්‍රතිඵල සටහනකුත්, අපි යවන්නට ඕනේ.

ඉතින් මේ කෝස් එකට ගොඩක්ම එන්නේ ජපන් කතා නොකරන පිටරට සිසුන් නිසා, ඔවුන් මේ සිසුන්ගේ පහසුව උදෙසා ගොඩක් දේවල් කරනව. එයාල හැම අලුත් සිසුවෙකුටම, ඊ මේල් මගින්, ටියුටර් කෙනෙක්ව හඳුන්වා දෙනව. අලුත් සිසුන් ජපානයට එන්න කලින් ඉඳන්, අරන් එන්න ඕන දේවල් කියන එකේ ඉඳන්ම, ජපානයට ආපු අලුත් සිසුවා පිළිගැනීම, බැංකු ගිණුම් විවුර්ත කිරීම, ෆෝන් එකක් ගැනීම, බයිසිකලයක් මිලදී ගැනීම වගේ ගොඩක් දේට මේ ටියුටර් උදව් කරනව. ටියුටර් කියන්නෙත් අපේ ප්‍රෝග්‍රෑම් එකේම සිසුවෙක් තමයි. ගොඩක් වෙලාවට එයා අපට වඩා සෙමෙස්ටර එකක් හෝ දෙකක් ඉහළ මට්ටමක ඉගෙන ගන්න, ජපන් හා ඉංග්‍රීසි භාෂා දෙකම කතා කරන්න පුළුවන් සිසුවෙක්. ටියුටර් විදියට වැඩ කරන එක, එයාට පාට් ටයිම් ජොබ් එකක්, අපි වෙනුවෙන් ගත කරන කාලය වෙනුවෙන් ඔහුට/ඇයට ගෙවීමක් ලැබෙනව.

ඉතින් ජපන් ජාතිකයින්ට ඉංග්‍රීසි ඇතුළු වෙනත් භාෂා එතරම් කතා කරන්නට බැහැනෙ. බස්, දුම්රිය, බොහොමයක ජපන් භාෂාවෙන්ම තොරතුරු සඳහන් වෙන නිසා, අලුතින්ම එන සිසුවාට උදව් කරන්නට, බොහෝ වෙලාවට ටියුටර් එයාපෝට් එකට එනව. මීටිං නිසා හෝ මොකක් හරි වැඩක් නිසා, ඇතැම් අයට එන්න අමාරු නම්, එයාලා අපට එයාපෝට් එකේ ඉඳන් කැම්පස් එකට එන්න අවශ්‍ය තොරතුරු කියල එවනව. ඉතින් මගේ ටියුටර් ටත්, එයාගේ ලැබ් එකේ වැඩක් වැටුණු නිසා එයාපෝට් එකට එන්න අමාරුයි කියල, එයා මට එයාපෝට් එකේ ඉඳන් බස් එකේ එන හැටි, බස් ටිකට් මිලදී ගැනීමේ ඔෆිස් එක තියන තැන, වගේ තොරතුරු සහිත ඊ මේල් එකක් එවුව. කැම්පස් එකට කිලෝ මීටර දෙකක් වගේ දුරින් දුම්රිය නැවතුම්පලක් තියනව. එයාපෝට් එකේ ඉඳන්, මේ දුම්රිය නැවතුම්පල ලඟට බස් එකක් තියනව. ඉතින් එයාපෝට් එකෙන් මට මේ බස් එකට නැගලා, ස්ටේෂන් එක ළඟ බැහැල ඉන්න කියල උපදෙස් ලැබුණ. මගේ ටියුටර් මාව ගන්න එතනට එනව කිවුව.

මම එයාපෝට් එකේ බස් ටිකට් විකුණන ඔෆිස් එකට ගිහින්, මට අවශ්‍ය කරන ස්ටේෂන් එක ලඟට යන බස් එකට ටිකට් එකක් ගත්ත. ටිකට් ඔෆිස් එකේ නිලධාරීන්ට ඉංග්‍රීසි එතරම් බැහැ, මට ජපන් කිසිසේත්ම බැහැ. කොහොමහරි ටිකක් අමාරුවෙන් ඔවුන් කියපු විදියට මට තේරුණේ 12 වෙනි බස් නැවතුමට මා යා යුතු බව. බස් එක පිටත් වෙන්නේ 9:00 ට. ඉතින් මම 8:50 ට විතර 12 වෙනි බස් නැවතුමට ගිහින් බැලුවම එතන බස් එකක් නවත්තලා තිබුණේ නැහැ. ජපානයට මම ගියේ මගේ පළමු විදෙස් ගමන. ඉතින් මම හිතුවේ ලංකාවේ වගේ, බස් එක එතන නවත්තලා ඇති කියල, සෙනග පිරුණම 9:00 ට පිටත් වෙන්න. වට පිට බැලුවට බස් එකක් පේන්නත් නැහැ, ඉතින් මට දැන් ටිකක් සැකයි, මොකද ටිකට් ඔෆිස් එකේ අයට ඉංග්‍රීසි අමාරු නිසා මට වැරදිලා වෙන අංකයක් 12 වගේ ඇහුනද දන්නෙත් නැහැ, 9:00 ට පිටත් වෙන්න තියන බස් එක මිස් වුනොත් ඊළඟට බස් එකක් තියෙන්නේ දවල් හෝ හවස් වෙලා. මට 12:00 ට කැම්පස් එකේ තියෙන පිළිගැනීමේ සැසියට ප්‍රමාද නොවී සහභාගී වෙන්නත් ඕන. ඉතින් මම තීරණය කළා ආපහු ටිකට් ඔෆිස් එකට ගිහින්, බස් නැවතුමේ අංකය යලිත් අහගෙන, සනාථ කරගෙන එන්න.

මගේ ළඟ ටිකක් බර main luggage එකත් තිබුණ. ඉතින් මම හිතුව මේකත් ඇදගෙන ටිකට් ඔෆිස් එකට ගිහින් ආපහු එනකොට මට බස් එක මිස් වෙන්නත් ඉඩ තියනවනෙ කියල. බෑග් තියල යන්න විදියක් තිබුණ නම් ඉක්මනට දුවල ගිහින්  අහගෙන එන්න තිබුණ. ඔහොම හිතල වටපිට බලනකොට, මං ආපු ගුවන් යානයෙන්ම ආව කියල හිතෙන, ශ්‍රී ලාංකික සහෝදරියක් හිටිය එතන හිටගෙන. මම එයාට කතා කරල, බෑග් දෙක එතන තියල, ආපහු ටිකට් ඔෆිස් එකට ගියා.

ඒ ගියාම, ටිකට් ඔෆිස් එකේ හිටපු බොහොම කරුණාවන්ත නිලධාරීන්, එක අතක එක ඇඟිල්ලකුත්, අනිත් අතේ ඇඟිලි දෙකකුත් පෙන්නලා, බස් එක පිටත් වෙන්නේ 12 වෙනි බස් නැවතුමෙන් තමයි කියල තහවුරු කළා.

ඒකත් අහගෙන මම එනකොට, අර සොයුරියව එක්කගෙන යන්න එයාගේ ගෙදරින් ඇවිත්. නමුත් මගේ බෑග් ටික එතන දාල යන්න විදියක් නැති නිසා එයාල මම එනකම් බලන් හිටිය. මම ආවම එයාල මාත් එක්ක කතා කළා.

"බස් එක නම් එන්නේ මෙතනට තමයිලු. මම ඉඳල බලන්නම් එහෙනම්"

"හරි. නංගි කොහෙටද යන්නෙ?"

"කශිව. කශිව කිට්ටුව, කශිවනෝහා කැම්පස් ස්ටේෂන් එකට"

"අපිත් යන්නේ කශිව තමයි. අපි එක්ක යන්න පුළුවන්... කැමතිනම්"

අර සොයුරියව එක්කගෙන යන්න ආපු ඇගේ සොහොයුරා, මට එහෙම කිවුව. ඒ වගේම, නාඳුනන රටක හමුවුණු නාඳුනන ඔවුන්ව මම අවිශ්වාස කරාවි කියල හිතල වගේ, ඔහු අර "කැමතිනම්" කියන කොටස කිවුවේ ටිකක් බර කරල. මට ඔවුන් සමග එන්නට බලෙන් කතා නොකරන බවත්, උදවුවක් විදියට විතරක්ම එහෙම කියපු බවකුත්, ඒ තනි වචනයේ ගැබ් වෙලා තිබුණ.

ටිකක් වෙහෙසටත් පත් වෙලා, පේන්නත් නැති බස් එක වෙනුවෙන්, නොතේරෙන භාෂාවක් කතා කරන තැනක බලන් ඉන්නවට වඩා, ඔවුන් ඉදිරිපත් වුණු වෙලාවේ උදවුව ලබා ගැනීම හොඳ බව මම කල්පනා කළා.

"හරි. මම ඔයාල එක්ක එන්නම්"

අපි තුන් දෙනා, එයාපෝට් එකේ තියන විශාල රථ ගාලට ඇවිදගෙන ගියා. ඒ සොහොයුරා ගේ වාහනයේ මගේ බරැති බෑග් එක ඔසවලා දමන්නට ඔහු මට උදව් කළා.

"නංගිත් පොඩියට හිටියට නංගිටත් වඩා බර බෑග් එකක් උස්සන් ඇවිත් නේ"

"ඔයාලට මම නිසා කරදරයි නේද"

"කමක් නෑ. ලංකාවේ කෙනෙක් නේ"

"ඔයාල මුණගැහුණු එක ලොකු දෙයක්. නැත්නම් මට බස් එකත් පේන්න නැති නිසා ටිකක් බය හිතිල තිබුණෙ"

"මේ නංගි ජපානේ ආපු පළමු වතාවද?" අර සොයුරියත් හඬ අවදි කළා.

"ඔව්"

"ආ.. එහෙමද? අප්පා එහෙනම් බස් හෝල්ට් එක හොයාගනිපු එකත් ලොකු දෙයක් නංගි"

ඔවුන් මගේ හිත හැදුව.

ඔවුන්ගේ ගමනාන්තයට කලින් මාව ඇරලවන්නට හිතාගෙන, ඒ සොහොයුරා මැප් එකේ මා යා යුතු දුම්රියපළ සටහන් කළා.

ඔහොම යනකොට දිගින් දිගටම පහු වුණේ තණකොළ වැවුණු ගම්බද ඉඩම් සහ ඈතින් ඈතින් පිහිටි සාම්ප්‍රදායික ජපන් ගෙවල්. ඒ ගෙවල් නුත් මිනිසුන් ජීවත් වෙන ගෙවල් ද නැත්නම් අත ඇරලා දාපුවාද කියලත් හිතාගන්න බැරි තරම්. මේ නුහුරු හා අමුතු පරිසරය දැකලා මගේ හිතට දැනුනේ හරිම ව්‍යාකූල බවක්. මගේ හිත කියවලා වගේ අර සොහොයුරා හඬ අවදි කළා.

"නංගි. අපි මේ යන්නේ මැප් එකේ පෙන්නන ෂෝට් කට් එකක. ඒකයි මේ ටිකක් පරිසරය අමුතු. නංගිට මේ පාර දැක්කම නම් දැන් ආපු ගමන් ආපහු යන්න හිතෙනවා ඇති, ගණන් ගන්න එපා, මේ පාර විතරයි මෙහෙම. කැම්පස් එක එහෙම මෙහෙම අමුතු නෑ හොඳද"

"හරි අයියා"

"අපි ෂෝට් කට් එකක යන නිසා, ඔයාගේ ටියුටර් එනවා කියල පොරොන්දු වුණු  වෙලාවට කලින් අපිට ඔයාව ඩ්‍රොප් කරන්න පුළුවන්. ඔයා මෙහෙම කරන්න. ටියුටර් ට කෝල් එකක් ගන්න. එයාට කියන්න පැය බාගයක් විතර කලින් එන්න කියල"

මම ලංකාවෙන් යනකොට ෆෝන් එකට ටිකක් වැඩියෙන් මුදල් දාගෙන ගියා, රෝමින් පහසුකම භාවිතා කරන්න පුළුවන් වෙන්න. ජපානයේ ඩේටා නම් රෝමින් වලින් භාවිතා කරන්න බැරි වුණා, නමුත් කෝල්ස් පුළුවන්. ඉතින් මම ටියුටර් ට කෝල් කළා. ආන්සර් කලේ නැහැ, ජපන් භාෂාවෙන් රේකොඩින් එකක් ප්ලේ වුණා. මම කිහිප වරක් උත්සාහ කළා, හරි ගියේ නැහැ. රෙකෝඩින් එක ඉවර වෙලා වොයිස් මැසේජ් එකක් ලබා දෙන්න පුළුවන් බව තේරුණු නිසා මම එයාට මැසේජ් එකක් තිවුව. ටිකකින් අපි ගමනාන්තයට ලඟා වුණා.

"නංගි, මේක තමයි ඔයා කියපු ස්ටේෂන් එක නම්. අපිට තව වැඩකට යන්න තියන නිසා ටියුටර් එනකම් ඉන්න ටිකක් අමාරුයි. අර තියෙන්නේ ෆැමිලි මාට් එක. මෙතන මැක්ඩොනල්ඩ්ස් එක. දෙකේම ෆ්‍රී වයිෆයි තියනවා, ඔයාට ටියුටර් ව කන්ටැක්ට් කරගන්න පුළුවන් වෙයි"

"හරි අයියා. තෑන්ක් යූ සෝ මච්"

මම මැක්ඩොනල්ඩ්ස් එකට ගිහින් බීමක් අරගෙන වාඩි වෙලා ටියුටර් ට මැසේජ් කරන්න බැලුව. නමුත් ඒ වයිෆයි එක එච්චරම සාර්ථක නැහැ.

ටියුටර් එනවා කිවුව වෙලාවත් පහු වුණා, විනාඩි තිහක් විතර මම බලන් හිටියා. සාමාන්යෙන් ජපන්නු එහෙම පහු වෙලා එන පිරිසකුත් නෙවෙයි. (මගේ ටියුටර් ජපන් ජාතික ගෑණු ළමයෙක්) එයාට සැරින් සැරේ කෝල් කරන්න ට්‍රයි කරලා රෝමින් දාපු සල්ලි ටික ඉවර වුනොත් ඔක්කොම ඉවර නිසා මම ටිකකින් ඒ වැඩේ අත ඇරලා දැම්ම.

මම ජපානේ එනවා කියල විස්තර අහන්න කතා කරපු තවත් ශ්‍රී ලංකික සොහොයුරෙක් හිටියා සයිතාමා විශ්ව විද්‍යාලයේ. මම එයාට කෝල් කරලා විස්තරේ කිවුව.

"මට ඔයාව ගන්න එන්න පුළුවන් නංගි. ඒත් මට මෙහෙ ඉඳන් ඔතනට එන්න පැයකටත් වඩා යනව. ඔයාගේ කැම්පස් එකේ මගේ යාලුවෙක් ඉන්නව. මම එයාට කියන්නම් ඔයාව ගන්න එන්න කියල"

මම මැක්ඩොනල්ඩ්ස් එකෙන් එලියට ගිහින්, ස්ටේෂන් එකේ බංකුවක වාඩි වෙලා, එහෙට මෙහෙට දුවන මිනිස්සු දිහා බලන් හිටිය. ඒ හැමෝම වට පිට නොබල, වේගයෙන් ඇවිදන් යනව, මට අම්මව මතක් වෙලා ටිකක් ඇඬුම් ආව. හරිම තෙහෙට්ටුයි.

ඔහොම බලන් ඉන්නකොට ශ්‍රී ලාංකිකයො වගේ පෙනුම තියන තුන් දෙනෙක් වේගෙන් බයිසිකල් පැදගෙන ඒ පැත්තට ආව. ඇවිත් මැක්ඩොනල්ඩ්ස් එක පැත්තට එබුණ. හිතේ සැකේට මම එයාල ලඟට දුවගෙන ගියා.

"මේ මානවී ද"

"ඔව්, ඉසුරු අයියගෙ යාළුවොද?"

"ආ හරි. අපි යමු"

අපි කට්ටිය බස් එකේ හෝ, ටැක්සියක් අරගෙන කැම්පස් එකට යන්න හිතුවත්, බයිසිකල් එක්ක ටැක්සි වල හෝ බස් එකේ යන්න බැරි නිසා, කොහොමහරි ඔක්කොම ටික තල්ලු කරන්, කතා කර කර පයින් ඇවිදගෙන ගියා. එහෙම යන අතරේ, එයාලගේ ෆෝන් වලින් හොට් ස්පොට් එකක් හදල දීල, මම යහතින් ඉන්න බව අම්මලට දැනුම් දෙන්නත් ඔවුන් ඉඩකඩ හදල දුන්න. 12:00 ට පටන් ගන්න සැසියට මම හරියටම 12:00 ට දොරෙන් ඇතුළු වුණා.

"ආ.. මානවී.. ඔයා වෙලාවට ඇවිත්"

ප්‍රෝග්‍රෑම් එකේ සංවිධායක කාන්තාවෝ මාව පිළිගත්ත.

මෙහෙම මාව පිළිගත්තු ශ්‍රී ලංකික යාළුවො ටික, එහේ ඉන්නකම් මාත් එක්ක දුක සැප බෙදාගත්ත. නමුත් අවාසනාවකට මට එයාපෝට් එකේ ඉඳන් ස්ටේෂන් එකට ලිෆ්ට් එක දුන්නු ශ්‍රී ලංකික සොහොයුරා ගේ නම වත් අහගන්න බැරි වුණා. ඒ වෙලාවේ මම ටිකක් කැළඹුණු මනසින් හිටියෙ. ඒක හොඳ හේතුවක් නෙවෙයි බව දන්නව. ඉඳල හිටලා මගේ බ්ලොග් එකට එබෙන ජපානයේ ඉන්න ශ්‍රී ලාංකිකයෙක් මේ ලිපිය කියෙව්වොත්, 2015 දී ජපානේ, කශිවා වල හිටපු ඒ සුන්දර හදවත් හිමි ශ්‍රී ලාංකික අක්කයි, මල්ලියි, හැමදාම මගේ හදවතේ ඉන්නා බව කියන්න. පුළුවන් නම් කමෙන්ට් එකක් දාන්න.

ජපානේ පාර අයිනේ පිපිල තියනකොට මම කැමරාවේ සටහන් කරගනිපු රෝස කිනිත්තක් 














*****

අර ශ්‍රී ලාංකික සිසු පිරිසේ උදවුවෙන් මට ටියුටර් මුණගැහෙන්න පුළුවන් වුණා. එදා උදේ එයාගේ ෆෝන් එක බිම වැටිලා කැඩුණු නිසා එයාට මාව හමුවෙන්න බැරි වුනාලු. හැබැයි ඉතින් එදා උදේ 10:30 ට ස්ටේෂන් එක ලඟදි හමුවෙන්න අපි කලින්ම කතා කරගෙන තිබුණෙ. එයාට ඕන නම් පොරොන්දු වෙච්ච වෙලාවට එතනට ඇවිත් බලන්නත් තිබුණ. ඒක ටෝකියෝ හෝ ශින්ජුකු වගේ දැවැන්ත දුම්රිය ස්ථානයක් නෙවෙයි, බොහොම පොඩි එකක්.

ටික කාලයක් යනකොට, යාළුවන්ගේ අත්දැකීම් කතා කරලා බැලුවම, බොහොම උනන්දුවෙන් උදව් කරන ටියුටර් ලා වගේම, ටිකක් වගකීම් පැහැර හරින ටියුටර් ලත් ඉන්න බව අපට තේරුම් ගන්න පුළුවන් වුණා. මගේ ගොඩක් වැඩ වලට අර ශ්‍රී ලංකික සිසු පිරිස උදව් කළා. සමහර ඒවා යාලුවන්ගේ ටියුටර් ල එක්ක ගිහින් කරගත්ත. බොහොම සරල සමහර වැඩ තනියම කරගත්ත.

ජපන්නු උනත් හැමෝම එක වගේ නෑ ඉතින්. කලාතුරකින් වෙනස් අයත් ඉන්නව.

*****

මේ සිදුවීමෙන් පස්සේ නම් බැකප් ප්ලෑන් එකක් නැතුව මේ වගේ දේවල් කරන්නේ නැහැ. උදාහරණයක් විදියට, කවුරුහරි කෙනෙක් මගට එනවා කිවුවත්, එයා ආවේ නැති උනොත් යන විදිය කලින් බලාගෙන, මැප් එකක් හෝ ප්‍රින්ට් අවුට් එකක් හෝ, ස්ක්‍රීන් ෂොට් එකක් අරගෙන තමයි ගමන පිටත් වෙන්නෙ. ෆෝන් එකේ බැට්රි බැස්සොත් උනත් අසරණ නොවී ඉන්න පුළුවන් එතකොට.

ඒ වගේම, මට අවශ්‍ය වෙලාවේ ළඟට උදව් ලැබුණ වගේ, පුළුවන් තරම් අනිත් අයටත් උදව් කරන්න උත්සාහ කරනව, විශේෂයෙන්ම මට මුණගැහෙන සිසුන්ට, අලුත් රටකට එක පාරට ආවම දැනෙන පොඩි පොඩි අපහසුතා වලින් මිදෙන්නට.