ජපන් කතා 3 - ඇරඹුම තෙවන කොටස

2015 ඔක්තෝබර් ඉන්ටේක් එකට අයදුම් කරනවා නම් ඒ සඳහා ඇති අවසන් දිනය 2015 ජුනි බවත්, දැන් මැයි මාසය නිසා ඉක්මනට අයදුම් පත් පිළියෙළ කරගන්නා ලෙසටත් මගේ ආචාර්යවරයා දන්වා එව්ව. අයදුම් කිරීම සම්බන්ධ තොරතුරු ඔවුන්ගේ වෙබ් අඩවියෙන් බලා සූදානම් වන ලෙස මට කී ඔහු, අයදුම් කිරීම සඳහා රිසර්ච් ප්‍රපොස්ල් එකක් ලිවීම අවශ්‍ය බවත්, එය හොඳින් ලිවීම සඳහා මට ඔහුගේ උපදෙස් ලබා දිය හැකි බවත් වැඩිදුරටත් සඳහන් කළා.

හොඳ රිසර්ච් ප්‍රපොසල් එකක් ලිවීම සඳහා මගේ දැඩි අවධානය යොමු වුනේ නිතැතින් මයි. මොකද කියනවා නම් මම විදේශීය විශ්ව විද්‍යාලයකට අයදුම් කරන බව ලාංකික ආචාර්යවරයාට දන්වා තිබූ නිසා, ඔහු සමග ආරම්භ කරන්නට සිටි පර්යේෂණ කටයුතු වලින් මම නිදහස් උනා. දැන් මේ අයදුම් පත සාර්ථක උනොත් හොඳයි, නමුත් අසාර්ථක උනොත් අල්ලපු අත්තත් පය ගහපු අත්තත් දෙකම නැති වෙනවා. එහෙමයි කියල වැඩි පරිස්සම තකා බැකප් එකක් ලෙස මම ලාංකික විශ්ව විද්‍යාලයේ ආචාර්ය වරයා සමගත් වැඩ කරන ගමන් අයදුම් කළා නම්, මට විදේශගත වන්නට වූ විට අමාරුවේ වැටෙන්නේ ලාංකික විශ්ව විද්‍යාලයේ ආචාර්යවරයා.

කලින් කිවුවා වගේ, 2015 ඔක්තෝබර් ඉන්ටේක් එකට අයදුම් කරනවා නම් මට හිමි වන්නේ ජාත්‍යන්තර අයදුම්කරුවන්ට සාම්ප්‍රදායිකව හිමි වන ශිෂ්‍යත්වය නොවෙයි වෙනත් එකක්. කොහොම උනත් ඕනෑම ශිෂ්‍යත්වයකට අයදුම් කිරීමේදී යම්කිසි තරඟකාරී බවක් තිබීම සාමාන්‍යයි. දැන් කරන්නට ඇත්තේ එක දෙයයි. අල්ලපු අත්තත් පය ගහපු අත්තත් දෙකම නැති වෙන්නේ මගේ අයදුම් පත ප්‍රතික්ෂේප උනොත් පමණයි. ඉතින් මට ඇත්තේ එකම එක ඔප්ෂන් එකක් පමණයි. ඒ තමයි,

“ප්‍රතික්ෂේප වෙන්නේ නැති තරම් හොඳ අයදුම් පතක් පිළියෙළ කරගැනීම”

මම ජීවිතයේ නොයෙක් දුක් කරදර විඳපු කෙනෙක්. කට්ට කාපු කෙනෙක්. ඒ හැම වෙලාවකම මම අත්දැකපු එක දෙයක් තිබුණ.

 “People become strong when they have no other option to take.”

(වෙනත් කිසිදු පිලියමක් නැති කල, මිනිස්සු පුදුමාකාර ලෙස ශක්තිමත් වෙති.)

ඉතින් මම ගොඩක් මහන්සි වෙලා රිසර්ච් ප්‍රපොස්ල් එකේ පළමු පිටපත මගේ ආචාර්යවරයාට ඊ මේල් කළා. පළමු පිටපත ගොඩක් මෝඩ පිටපතක් ඇත්තටම. නමුත් ඔහු මට ඒ බව කෙලින් කිව්වේ නැහැ. නමුත් ඔහු මට කොමෙන්ට්ස් එවුවා. ඒ කොමෙන්ට්ස් සමග මම දෙවෙනි පිටපත ලියා යැවුවා. ඒක කලින් එකට වඩා හොඳ බව කී ඔහු, යලිත් කොමෙන්ට්ස් එව්වා. ඔය විදියට, පිටපත් කිහිපයකට කොමෙන්ටු ලැබුණු පසු මම ලියපු හතරවෙනි පිටපත ඉතා හොඳ එකක් ලෙස හා තේරීම් කමිටුව සතුටු කල හැකි මට්ටමේ එකක් බවට ඔහු අතින් පිළිගැනීමට ලක් වුනා. කොහොම උනත් මේ සඳහා ටික දවසක් ගත වුනා.

ඊට පස්සේ තිබුනා රචනා හතරක් ලියන්නට. ඒ රචනා වලට අදාළ මාතෘකා ඔවුන්ගේ වෙබ්සයිට් එකෙන් ගන්නට ඕන. රචනා ලියන්නට පටන් ගන්නා ගමන් ම, මම වෙබ්සයිට් එකෙන් අයදුම් කිරීම සඳහා ඇති තොරතුරු කියවා බැලුව.

“අයදුම් පත්‍රය ඔබට බාගත කරගත නොහැකි අතර, අයදුම් පත්‍රය ලබාගැනීම සඳහා අපගේ විශ්ව විද්‍යාලයේ පිහිටුවා ඇති ශිෂ්‍ය කටයුතු අංශයට පැමිණෙන්න. පැමිණීමට නොහැකි නම් තැපැල් ගාස්තුවට අදාළ IRC (International Reply Coupon) පත් සංඛ්‍යාව සමග, ඔබට අවශ්‍ය කරන අයදුම් පත්‍රයේ වර්ගය, නම හා ලිපිනය පහත අයදුම් පත්‍රයේ පුරවා, අපට ලිපියක් එවන්න”

මගේ ශිෂ්‍යත්වය ජාත්‍යන්තර අයදුම් කරුවන්ට ලැබෙන සම්මත ශිෂ්‍යත්වය නොවෙයි. ඒ නිසා එය ඔන්ලයින් බාගත කරගත නොහැකි වීම සාමාන්යෙන් කිසිවෙකුටත් ගැටළුවක් ඇති කරන්නේ නැහැ. නමුත් එය මට ගැටළුවක් ඇති කළා.

අයදුම් පත් තැපැල් කල යුතු අවසාන දිනය ජුනි 24. අද ජුනි 8 වෙනිදා.

මම යවන අයදුම් පත ලබා ගැනීමේ අයදුම් පත ජපානයට යන්නත් ඕන. ජපානේ ඉඳන් අයදුම් පත ආපහු එන්නත් ඕන. ඒ ආවට පස්සේ මට ඒක පුරවන්නත් ටික දවසක් යාවි.

“ඇයි මට මේක කලින් චෙක් කරන්න බැරි උනේ?” මගෙ හිතේ ඇතිවුනේ තරහක්, මා ගැනම.

අයදුම් පත ලැබුණු හැටි, ලබන සතියේ J

මෙතෙක් මා හා රැඳී සිටියාට ඔබට ගොඩක් ස්තුතියි..

ජපන් කතා 2 - ඇරඹුම දෙවන කොටස

උදාවූ 2016 වසර, ඔබ සැමට සාමයෙන් සතුටින් සහ නිරෝගී සම්පතින් පිරුණු, සෙනෙහෙබර වසරක් වේවා.

ගිය පාර කතාව ඉවර කරපු විදියට, ගොඩක් අයට තරහ ගිහින් මඩු වලිගෙන් මට ගහන්නටත් හැදුව. කොහොමහරි, ඔන්න අද ඊළඟ කොටස දමනව. විචාරක තුමා මඩු වලිගය ගැන ලියපු ලියමනකුත් අද කියවන්නට ලැබුණ. එයත් හරිම අපූරු ලියමනක්. නමුත් එහි තිබුණු මඩු වලිගයේ රූපය දැක්කම, මට හිතුන ඉතුරු කොටස ඉක්මනට ලියන එක කෝකටත් හොඳයි කියල. දැන් වෙලාව අලුයම 2 යි. ඒත් මම මේක අදම ලියා පළකරන්නට හිතුව.

මේ කතාවේ සමහර තැන් වල සිදුවීම් නොලියා ඉන්නට සිතුවේ, ඇතැම් විට ඒ ඔස්සේ ඇති විය හැකි සිත් රිදවීම් වලක්වා ගැනීමට. නමුත් ඒ නිසා කතාවේ ගලා යාමට හානි විය හැකියි. එහෙම උනොත් සමා වෙන්න මට.

*********

කසාද බඳිනකම් විදේශ අද්‍යාපනය මට උරුම නැති බවට මගේ කේන්ද්‍රය කීවා මතකයි නේද?

අද එතැන් සිට, මේ 2015 අප්‍රේල්.

සමුද්‍රාසන්න ඉංජිනේරු විද්‍යාව සම්බන්ධයෙන් ජපානය ප්‍රසිද්ධයි. ඒ නිසා මට අවස්තාවක් ලබාගන්නට හැකි වේවි යයි මට සිතුන. ඒ අනුව මම අයදුම් කරන්නට සිතුව. 2015 ඔක්තෝබර් සිට පටන් ගන්නා සමාසිකයට, ජාත්‍යන්තර අයදුම් කරුවන් ඇතුළු කරගන්නා කාල සීමාව ඉක්මවා ගොස් ඇති නිසා, මම තීරණය කලේ 2016 ඔක්තෝබර් සිට පටන් ගන්නා සමාසිකයට ඇතුළු වීමට අයදුම් කරන්නටයි.

සාමාන්‍යයෙන් මේ වගේ අවස්ථා වලදී, අයදුම් කරන්නට කලින්, අපි ඒ විශ්ව විද්‍යාලයේ ආචාර්ය වරයෙකුට ඊ මේලයක් දාල, එහි තිබෙන අවස්ථා, එහි ප්‍රචලිත පර්යේෂණ තේමාවන්, අයදුම් කරුවන් අතර තිබෙන තරඟකාරී බව වගේ දේවල් ගැන තොරතුරු විමසන එක සිරිතක්. ගොඩක් වෙලාවට අපේ අයදුම්පත සම්බන්ධයෙන් අපට තිබෙන ගැටළු වලට ඔවුන්ගේ උපදෙස් ලබාගන්නත් පුළුවන්. ඒ වගේම සම්ප්‍රදායානුකූලව, අපි මේ විශ්ව විද්‍යාලයට තේරුනොත්, අපි සන්නිවේදනය කරපු අදාළ ආචාර්යවරයා තමයි අපේ පර්යේෂණයේ උපදේශකයා ලෙස පත් වන්නේ. ගොඩක් වෙලාවට ප්‍රමුඛ විශ්ව විද්‍යාල වල ආචාර්යවරුන්ට අපි මෙහෙම ඊ මේල් දැම්මට, රිප්ලයි එකක් ලැබෙන්නේ බොහොම කලාතුරකින්. මොකද කාර්යබහුල ඔවුන්ට දිනකට ලොව වටා සිසුන් ගෙන් මෙවැනි ඊ මේල් ගොඩක් එන නිසා. මම ඊ මේල් එක යවා ටික දවසක් යනතුරු පිළිතුරක් ලැබුනේ නැහැ. ඉතින් මම ඒ සම්බන්ධව හිතින් අත් හැර දැම්ම.

නමුත්, මේ ආචාර්යවරයා මට රිප්ලයි එකක් එවනව.

“දයාබර එක් මානවිකාවක්, මට ලිවීම පිලිබඳ තුති.

ඔබ කැමැත්ත ප්‍රකාශ කොට ඇත්තේ 2016 ඔක්තෝබර් සිට අපේ විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුලත් වීමට බව දුටුවෙමි. ඔබට ජාත්‍යන්තර අයදුම් කරුවන්ට ලැබෙන ශිෂ්‍යත්වය ම අවශ්‍ය නම්, පවසා ඇති පරිදි 2016 ඔක්තෝබර් ඉන්ටේක් එක සඳහා අයදුම් කරන්න.

නමුත් ඔබට කැමති නම් 2015 ඔක්තෝබර් සිට අපේ විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළු වීමට හැකි අතර ඒ සඳහා ජුනි මස අවසන් වීමට පෙර අයදුම් කිරීමට සිදු වේ. ජාත්‍යන්තර අයදුම්කරුවන්ගේ අයදුම් කාල සීමාව ඉක්ම ගොස් ඇති නිසා, මේ සඳහා ඔබට ලැබෙන ශිෂ්‍යත්වය, ජාත්‍යන්තර අයදුම් කරුවන්ගේ ශිෂ්‍යත්වය නොව, වෙනත් එකකි.

ඔබේ කැමැත්ත මට දන්වන්න.”

මේ ඊ මේල් එක කියවන වෙලාවේ මම හිතාගත්තේ 2016 ඔක්තෝබර් සිට ඇතුලත් වීම සඳහා අයදුම් කරන්නට. මොකද මම 2015 ඔක්තෝබර් විදේශගත උනොත්, මම වැඩ කරමින් උන්නු ශ්‍රී ලාංකික විශ්ව විද්‍යාලයේ මගේ උපදේශක ආචාර්යවරයාට වගකීම් වැඩි වන්නට ඉඩ තිබුණ.

නමුත් මට තේරුම් ගියා 2016 ට වඩා 2015 සිට පටන් ගත්තොත් කාලය ඉතිරි වෙන බව. විශේෂයෙන් 2016 සිට ඉදිරියට අවුරුදු 5ක් මාස්ටර්ස් සහ ඩොක්ටරල් රිසර්ච් සඳහා කැප කලොත් මට විවාහ වන්නට වෙන්නේ අවුරුදු 32ක් පමණ වූ පසු. 32 කිවුවට ඉතින් 32 දී මනමාලයෙක් හම්බුනත්, තොරන් බැඳලා රබන් ගහල මගුල් කනකොට මට 33ක් වත් වෙයි නේ..

ඇත්තටම මේ තීරණය ගන්නට ගොඩක් අපහසු උනා. පුද්ගලිකව මගේ ජීවිතය ගැන හිතන්නත් ඕනේ, මගේ ශ්‍රී ලාංකික ආචාර්යවරයාට එමගින් ඇති වන බලපෑම හිතන්නත් ඕනේ. ඒ ගැන හිත හිත ඉඳල, ආහාර රුචියත් නැති වෙලා ගියා. තනියම කල්පනා කරල විසඳුමක් ලැබෙන්නේ නැති බව තේරුණු නිසා, මම 2015 දී අයදුම් කලොත් මගේ ලාංකික ආචාර්යවරයාට වගකීම් වැඩි වෙනවාද යන්න ගැන මම මගේ ලාංකික විශ්ව විද්‍යාලයේ ප්‍රධානියෙකු ගෙන් විමසා බැලුව. එහෙම ගැටළුවක් ඇති වන්නේ නැති බවට ඔහුගෙන් උපදෙස් ලැබුණු නිසා 2015 ඉන්ටේක් එකට අයදුම් කරන්නටත්, කලින් හැම වතාවකදීම උනා වගේ එය අසාර්ථක උනොත් යලිත් 2016 ඉන්ටේක් එකට අයදුම් කරන්නටත් මම හිතුව.

මේ අනුව, මා 2015 ඔක්තෝබර් සිට පටන් ගන්නා මාස්ටර්ස් එකක් සඳහා අයදුම් කරන බව, සහ ඒ සඳහා තේරුනොත් මා විදේශගත වන බව, මගේ ලාංකික ආචාර්යවරයාට දන්වා, පසුව මම 2015 ඔක්තෝබර් ඉන්ටේක් එකට අයදුම් කරන්නට කැමති බවට, ජපාන ආචාර්යවරයාට දන්වා යැවුව.

ඉතුරු කොටස ඉක්මනටම දාන්නම්, එතකම් ඉවසීම පිලිබඳ ඔබට ස්තුතියි.

ප. ලි. මේ ලියමන නීරස බව මට හිතෙනව. ඔබේ අදහස් කියන්න ඒ ගැන.

ජපන් කතා 1 - ඇරඹුම පළමු කොටස

ටික කාලයක් නිහඬව හිටියේ ජීවිතේ පොඩි වෙනසක් සිදු වුනු නිසා. ඒ හා සමගම ඇති වුනු අමුතු කාර්ය බහුල කමක් නැතත්, හිතේ නිදහසක් නැති කම, මාව ලිවීමෙන් ඈත් කළා.

මම මේ ලියන්නේ ජපන් රටේ ඉඳන්, වැඩිදුර අධ්‍යාපන කටයුතු වලට ආ ගමන්. මේ ආ ගමන තමයි මම ඉහත කී පරිදි, මගේ ජීවිතේ සිදු වුනු වෙනස් කම. මේ ගමන ගැන ලියන්න තියනව දිග කතාවක්. ඒ කතාව තමයි අද පටන් ගන්නේ. කම්මැලිකම පැත්තක දාල සතියකට වරක් වත් මේක දිගටම ලියන්න බලාපොරොත්තු වෙනව.

මම කලින් දවසක අපේ ඩුඩ් ගේ බ්ලොග් එකෙත් කොමෙන්ට් එකක් දැම්ම. අපි සමහරක් අයට ජීවිතේ සමහර දේවල් ලබාගන්න පුදුමාකාර කට්ටක් කන්න සිදු වෙනව. ගොඩක් දේවල් උපතින්ම හිමි වුනු වාසනාවන්ත අය ඉස්සරහ සමහර වෙලාවට විහිළුවක් බවට පත් වෙන්න සිදු වෙන්නේ, මේ නිසා. මේ ජපන් ආපු ගමනත්, ඒ වගේ එකක්. පුදුමාකාර කට්ටක්. ඉතින් අහන්න, මගේ කතාව.

**********

පෙරවදන

විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පිට උනාට පස්සෙ, මට උවමනා උනා රැකියාවකට යන්නට පෙර වැඩිදුර අධ්‍යාපන කටයුත්තක නියැලෙන්න. මම විදේශීය විශ්ව විද්‍යාල කිහිපයකටම, උසස් අධ්‍යාපන ශිෂ්‍යත්ව සඳහා අයදුම් කලත්, ඒ එකක් වත් මට ලැබුනේ නැහැ. මා හා සමාන අධ්‍යාපන සුදුසුකම් ඇති මිතුරු මිතුරියන්ට, ස්වකීය ප්‍රථම අයදුම් පත ම සාර්ථකයි කියල දැනුම්දීම් ලැබෙනකොට, මගේ අයදුම් පත් ප්‍රතික්ෂේප උනා. මම ආස කරන, සමුද්‍රාසන්න ඉංජිනේරු විද්‍යාව සඳහා තිබුණු උග්‍ර තරඟකාරී බව මේ සඳහා එක හේතුවක් වෙන්නට ඇති. නැත්නම් ඇත්තටම එක්කෝ ඒ මම අවාසනාවන්ත නිසා වෙන්නට ඇති. කොහොම උනත්, අවස්ථා වැඩිපුර ඇති, වෙනත් අංශයකින් උසස් අධ්‍යාපනය හදාරන්නට ගොඩක් අයගෙන් උපදෙස් ලැබුනත්, කැමැත්ත වැඩිපුර තියන විෂය අතහැර දමන්නට හිතට දැනුනේ දුකක්. සමහර වෙලාවට අපි කරන කියන දේවල් සාර්ථක නොවන විට හිතට දැනෙන වෙහෙස නිසා අපි පසුබට වෙන අවස්ථාත් තියනව. මටත් ඒ වගේ උනා.

ඇරඹුම

ඔහොම ඉන්න අතරේදී, මට කසාදයක් වත් කරල දුන්න නම් හරි කියල හිතාගෙන, අපේ අම්ම මට මනමාලයෝ හොයන්න පටන් ගත්ත. අපේ අම්ම මගේ හඳහන පරීක්ෂා කරවන්නේ මේ අතරේදී. “කසාද බඳිනකම් නම් මේ ළමයට ඉගෙන ගන්න රටින් පිට වෙන්න ලැබෙනව බොරු”

මගේ හඳහන කිවුවේත් එහෙමයි.

කාලෙකින් ලියන නිසා දිගටම ලියන්න කම්මැලියි. ඉතුරු ටික ඉක්මනටම ලියන්නම්. එතෙක් ඉවසීම වෙනුවෙන් ඔබට ස්තුතියි.

ජීවිතේ වෙහෙසයි නම්, මඳක් ගිම් නිවන්නට

නිහඬ තනි තරුව නුඹ

රථය තුල වූයේ ගත සනහන සිසිලසකි. ඔහු නිහඬය. වාමුවාව මතට වැටෙන වැහි බිංදු, සෙමෙන් පහලට ගලා එයි. පාරේ ඉදිරිපස දකුණු අයිනේ ඇති පහන් කණුවෙන් විහිදෙන සුදු එලිය, වාමුවාව පසා කරගෙන ඔහුගේ මුහුණට වැටෙයි. වැහි බිංදු වල සෙවනැලි, ඔහුගේ දෙකම්මුල් මතින් පහලට ගලා යයි.

ඒ දෙකම්මුල් මතින් වැහි බිංදු ගලා යන මග දිගේ, මගේ දෙතොල් යා කොට ඔහුව සිපගන්නට මට සිතිනි. හදිසියේම වයිපරය විසින්, වැහි බිංදු පිස දැමිණි.

“ඔයා දැන්, බහින්න”, බැරිම තැන, ඔහු හඬ අවදි කළේය.

“මට බෑ”

“බෑ කියල බෑ නේ, බහින්න. අපි දැන් මිනිත්තු පහක් විතර මෙතන. දැන් කවුරු හරි එලියට ආවොත් අපිව දකීවි”

“අනේ තව ටිකක්, මට ඉන්න ඕන”

 ඔහු රථයේ එන්ජිම නිවා දැමුවේය.

වැස්ස ඇද හැලේ. ඔහු තවම නිහඬය. මේ ගමනේ කෙලවර මා නොදනිමි. ඔහු නොබෝ දිනකින් පිටව යනු ඇත. ඉන් මතු ඔහුත්, මාත්, යලි මුණ නොගැසෙනු ඇත. නමුත් මා උමතුවෙන් මෙන් ඔහුට පෙම් කරමි.

“මොකද කතා නැත්තෙ?”

“ඔයා දැන් බහින්න, මැච් එකත් පටන් ගන්නව, තව පැය බාගෙකින් විතර”

“අනේ ඉතින්, පැය බාගෙ ඉන්නකො”

“ගිහින් වොෂ් එකක් දාගන්නත් ඕන”

හැඩි දැඩි ඔහුගේ සරාගී රුවට, මම පෙම් කලෙමි. නමුත්...,

“එහෙනම් මම යන්නම්, මැච් එක බලල කෝල් එකක් දෙන්න”

“බැරි වෙයි, ඔයා නිදාගන්න”

“ඕ කේ. ගුඩ් නයිට්”

“ගුඩ් නයිට්”

අහස මම නම්, ඔහු තනි තරුවකි. අමාවක අඳුරු අහසට, ඔහු නොපායන තරුවකි.

******************

ඔහු යන්න ගොසිනි. මම බලා හිඳිමි.

******************

නිහඬ තනි තරුව නුඹ

නොපායන මා අහස් ඉම..

පහන් තරුව වී නුඹ

සෙමෙන් පායා ආ විට,

සෙමෙන් වියැකී යන්නට

සිදු නොවේ නුඹ හට,

ඉර නැගී එන විට..

රාත්‍රිය පමණි උරුම මට..

නිහඬ තනි තරුව නුඹ

සෙමෙන් පායා ආ විට,

සෙමෙන් වියැකී යන්නට

සිදු නොවේ නුඹ හට,

පුර සඳ එබෙන විට..

අමාවක පමණි උරුම මට..

නිහඬ තනි තරුව නුඹ

නොපායන මා අහස් ඉම..

******************

ප. ලි.

ගොඩක් කාලෙකින් ලියන්නේ. නොලිය ඉඳල, හිරි ඇරගන්න, පිවිසුමක් විදියට ලියපු, පොඩි සටහනක් මේ.

කලින් පොස්ට් එකට ලැබුණු කොමෙන්ට් වලට උත්තර දැම්මෙත් නැහැ, කම්මැලිකමට. ඒ වෙනුවෙන් සමාවෙන්න. ආයේ එහෙම කරන්නේ නැහැ.

පාසල් නිවාඩු කාලේ දුම්රියේ ගමන් බිමන් යනවාද

ගොඩක් සිකුරාදාවන්ට මම ගෙදර එන්නේ දුම්රියේ. සිකුරාදා හවස තුන් වන පන්තියේ මැදිරි තුලට ඇතුළු වෙන්න අපහසු තරමට පා පුවරුවේ තදබදය නිසා මම දෙවන පන්තියේ තමයි ගමන් කරන්නේ. පහුගිය සිකුරාදා වෙනදා නැති තරම් සෙනගක් දෙවැනි පන්තියේ හිටපු නිසා ඒ ඇයි කියන කුතුහලයෙන් වටපිට බැලුවම, වෙනදා යන එන දිනපතා කාර්යාල මගීන් වෙනුවට පාසල් වයසේ දරුවන් සමග ලොකු බෑග් මලු අරගෙන ගමන් කරන මගී පවුල් කිහිපයක්ම දැකගන්නට ලැබුණ. වසර අවසාන විභාග අවසානයත්, පාසල් නිවාඩුව ආරම්භයත් අතර කාලයේ පාසල් වල ඉගැන්වීම් කටයුතු කෙරෙන්නේ නැති නිසා මේ දරු පවුල් ගමන් බිමන් ගිහින් වගෙයි.. බොහොම හොඳයි.

පින්තූරය http://locolanka.blogspot.com/2014/02/s12.html වෙතින්

වෙනදා අතරමගක් යනකොට දුම්රියෙන් බැස යන කාර්යාල ජනයා වෙනුවට අසුන්ගෙන සිටියේ, ගමනාන්තය දක්වා ගමන් කරන මගී පවුල් නිසා අසුන් ගන්නා අදහස අත් ඇරගෙන මම තදබදය අඩු දුම්රිය මැදිරියකට වෙලා ගීතයක් රස විඳිමින් හිටගෙන උන්නා. මම දුම්රියේත් බස් රියේත් බෙහෙවින් ගමන් කර හොඳට පුරුදු කෙනෙක්. ඒ නිසා හිටගෙන ගමන් කරන එක මට හොඳට හුරු පුරුදුයි. ගීතයක් අහගෙන ඔහේ යන මම, සීට් වලට පොරකන කෙනෙක් නොවෙයි...

*************** 

හිටගෙන යන ගමන් මම හෙමිහිට වටපිට බැලුව. අවුරුදු පහක් පමණ වයසේ පසුවන කුඩා දරුවනුත් තනි අසුනක හිඳගෙන යන අවස්ථා කිහිපයක්ම මේ අතරේ දකින්නට ලැබුණ. වසර අවසානයේ මෙසේ ගමනේ යෙදෙන මේ මගී පවුල් බොහොමයක් “වොරන්ට්” අරගෙන ගමන් කරන අය. දිගු දුරක් ගමන් ගන්නා විට කුඩා දරුවෙක් ඔඩොක්කුවේ තබාගෙන යන්නට හෝ, දරුවාව තලා දමමින් යන්තමින් අයිනක හිඳුවාගෙන යන්නට බැහැ. නමුත් මේ විදියට කුඩා දරුවන්ටත් වෙනම ෆුල් ටිකට් පතක් ගන්නේ ඒ පහසුකම නොමිලේ ලැබෙන නිසාම වෙන්නට බැරිද?

සාමාන්‍ය දවසට දෙවන පන්තියේ ගමන් කරන බොහෝ අය මම වගේ ටිකට් පත තමන්ගේ මුදලින් මිලදී ගන්නා අය. නමුත් බොහෝ දිනවල  "අපි සල්ලි දීල ටිකට් ගත්තේ අපට ඕන හැටියට යන්න" කියල නොහිත, කාර්යාල මගීන් දෙවන පන්තියේ අසුන් දෙකක් අතර ඇති අත්වාරුව ඉහලට ඔසවා තබා, තුන් දෙනෙකු ඉඳගෙන යන අවස්ථා දැකිය හැකියි. හැබැයි එහෙම යන්නෙත් දන්නා අඳුරන මිතුරු පිරිස් පමණයි. ඒ වගේම ඔවුන් දුම්රියෙන් බසින්නේ දන්නා හඳුනන කෙනෙකුටම අසුන ලබාදීමෙන් පසුවයි. ඒ නිසා විශ්ව විද්‍යාලයේ සේවය කරන, සති අන්තයේ පමණක් ගෙදර එන, අතරමගින් දුම්රියට නගින, දුම්රියේ කාර්යාල මිතුරන් නැති මට එලෙසින් හිඳගෙන යන්නට ලැබෙන්නේ නැහැ. නමුත් එලෙසින් සීට් දෙකක තුන් දෙනෙකු හිඳගෙන යාම ගැන මගේ හිතේ පැහැදීමක් තිබුණ. මොකද ඒ නිසා හිටගෙන යන අයගේ ඝනත්වය අඩු වෙලා අපි වගේ අයට පහසුවෙන් ගමන් කල හැකියි. එවන් දෑ පුරුදු දෙනෙතට මේ දසුන අමුත්තක් එක් කලේ නිරායාසයෙන්.

අතරමගදී පියෙක් සහ තරුණ දියණියක් දුම්රියට ගොඩ වැදුනා. වයස හතක් පමණ වන පිරිමි දරුවකුත් ඔහුගේ මවත් හිඳගෙන සිටි තැනට ගිය පියා, එහි ඇති ඉතිරි ඉඩකඩේ තම තරුණ දියණිය හිඳුවා ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටියා. ඒ තරුණ මව ඊට කැමැත්තක් දැක්වුවේ නැහැ. පසුව පියා තම දියණිය බලහත්කාරයෙන් වගේ එහි හිඳුවා තැබුවා. සිදුවීමේ වරද එක පක්ෂයකට පවරන්නට මම හදිස්සි වුනේ නැහැ, නමුත් ගෙදර ඇවිත් මම මේ සිදුවීම අක්කාට කිවුවා.

ඇය ගමන් කරන විටක දැක ඇත්තේ මීට වඩා බොහොම දුක හිතෙන දෙයක්. වයස දොළහක පමණ සිහින් ගැහැණු ළමුන් දෙදෙනෙකු යාබද අසුන් දෙකක ඉඳගෙන සිටියාලු. අතරමගින් ගොඩනැගුනු පියෙක්, තමන්ගේ වයස පහක් පමණ වුනු පුංචි පුතාව මේ අක්කලා දෙන්නා මැද ඇති හිස් ඉඩෙහි හිඳුවා තැබුවා ලු. තමන් මැදින් අසුන් ගත් කුඩා මල්ලියා නිසා සතුටු වූ මේ දැරියන් දෙදෙනා එහා මෙහා වී ඉඩ ලබා දුන්නා ලු. පිටුපස ඉඳගෙන සිටි මේ දැරියන්ගේ මව මේ බව දැකල ඉස්සරහට එබුනාලු.

“ඔය මොකද ඔය දෙන්න ඔතන අපහසුවෙන් වාඩි වෙලා ඉන්නෙ? හොඳට ඉඩ අරගෙන වාඩි වෙන්න” කියා කිවුවාලු.

*************** 

ඉතා කුඩා දරුවෙකු සමග තමන්ගේ ආසනයේ නිකම් තිබෙන ඉතුරු ඉඩ ටික බෙදා හදා ගන්නට දරුවන්ට කියා දෙන්නට අකමැති දෙමවුපියන්, තමන් වයසට ගිය පසු ඒ දරුවන් විවේක කාලය තමන් සමග බෙදා ගනීවි යැයි බලාපොරොත්තු වන්නේ ඇයි?

වරප්‍රසාදයක් ලෙස තමන්ට ලැබෙන දුම්රිය ටිකට් පතෙන් තමන්ට ඕන හැටියට පහසුවෙන් ගමන් ගන්නට පුළුවන් බව හිතන පුරවැසියන් සිටින රටක් වශයෙන් අපිට, විධායක බලතල අයුතු ලෙස භාවිතා නොකරන පාලකයෙක් බලාපොරොත්තු විය හැකිද?

තමන්ගේ දරුවන් සැප පහසුවට ගමන් ගනිද්දී, අනිත් අයගේ දරුවන් තැලී පොඩි වී හිටගෙන යා යුතු යැයි හිතන පුරවැසියන් පිරිසක් සිටින රටක අපිට, බේබිලා කාර් රේස් නොපදින අනාගතයක් උදා වේ යැයි බලාපොරොත්තු විය හැකිද?

*************** 

හෙට උදේ මම යලිත් දුම්රියේ යනව. ඊයේට වඩා යහපත් දිනක් හෙට උදා වේවා!

*************** 

කොහොම වුනත් පාසල් නිවාඩු කාලේ අවසන් වෙනකම් සිකුරාද හවස බස් එකේ ගෙදර එන එක ඇඟට ගුණයි වගේ..